Interview: Avec

Miriam Hufnagel is Avec, een rijzende ster in Oostenrijk. Onlangs bracht ze haar debuutalbum ‘What If We Never Forget’ in Nederland uit. Een album vol melancholische, dromerige liedjes. Over ‘vergeven en vergeten’.

De Duitse taal is niet mooi om persoonlijke verhalen te vertellen

‘Iedereen is hier zo vriendelijk en behulpzaam! In Wenen zijn ze allemaal zo mopperig als je ze iets vraagt’. Avec (spijkerjasje, zonnebril, grote glimlach) schuift aan en vertelt direct enthousiast over haar ervaringen in Amsterdam. ‘Ik ben geen stadsmens, maar hier zou ik zo kunnen wonen’. Zelf groeide ze op in Vöcklabruck, een dorp in het noorden van Oostenrijk. De nu 21 jarige muzikante begon op haar 12e met schrijven, in eerste instantie gedichten en verhaaltjes. ‘Ik was een stil, onopvallend meisje dat boeken las en verhaaltjes schreef. Ik hield altijd al van verschillende talen en schrijf in het Engels omdat ik de Duitse taal niet mooi vindt om persoonlijke verhalen te vertellen. Het is te direct, te hard. Engels voelt gewoon beter’.

Ik kan geen vrolijke liedjes schrijven

Op zeer jonge leeftijd krijgt Avec een viool en speelt dan voornamelijk klassieke muziek. Heel veel plezier heeft ze hier echter niet in. ‘Ik wilde een cool instrument bespelen’. Vanaf haar 14e leert ze zichzelf dan ook gitaar spelen. Luisterend naar muziek van Falco, U2, maar vooral beïnvloedt door Country begint ze haar verhalen te verwerken in liedjes. Het zijn niet echt vrolijke liedjes geworden, iets dat ze lachend beaamt. ‘Ik ben wel vrolijk hoor, maar ik kan gewoon geen vrolijke liedjes schrijven. Ik ben een gelukkig mens, maar ook een melancholisch mens en schrijf vanuit mijn ziel, vanuit mijn hart. De verhalen zijn altijd persoonlijk en eigenlijk moet ik wel schrijven. Het zorgt er voor dat ik me beter voel. Het werkt therapeutisch voor me.

Wat áls …

Nadat in 2015 al de EP ‘Heartbeats’ was verschenen kwam in het najaar van 2016 haar debuutalbum ‘What If We Never Forget’ uit in Oostenrijk en Duitsland. En nu dus ook in Nederland. Een album vol minimalistisch gehouden melancholische, dromerige liedjes. De titels opvallend kort. ‘Elk liedje heeft zijn eigen verhaal’, gaat Avec verder. ‘Veel daarvan gaan over liefde, over vergeving en vertrouwen. Ik ben iemand die andere mensen niet gemakkelijk vertrouwd. Worstel met zaken als vergeten en vergeven, ik ben daar niet goed in. Misschien is het ook niet altijd nodig om te vergeten en te vergeven. Daarom moest het album deze titel hebben, omdat deze vraag het album inhoudelijk goed weergeeft. Wat de consequenties zijn áls we nooit vergeten?… Ik heb geen idee. Het is een vraag die ik mijzelf stel en waar ik het antwoord (nog) niet op heb’.

Avec kan nog amper geloven dat ze van muziek schrijven haar werk heeft kunnen maken. ‘Het moment dat je 18 jaar bent en je voor het eerst je eigen liedje op de radio hoort is zo fantastisch! Het is zo’n eer!’ Daarna ging het hard en werd ze voor diverse categorieën genomineerd voor de belangrijkste Oostenrijkse muziekprijs, de Amadeus Music Awards en volgde een tournee door Oostenrijk, Duitsland en Zwitserland. ‘Oostenrijk is maar een klein land. In een week heb je alle zalen wel gehad waar je op kunt treden. Je hebt er niet veel mogelijkheden dus het is belangrijk om internationaal te gaan’. Ze vindt het heerlijk om met de jongens van de band in het busje rond te touren. ‘Ik voel me op mijn gemak bij ze, we zijn een soort van kleine familie. En ze steunen me altijd’. De discussie over meer vrouwen op podia en festivals gaat aan haar voorbij. ‘Ik maak muziek en als mensen dat mooi vinden ben ik daar blij mee. Het maakt me niet uit of er een jongen of een meisje op het podium staat. Het gaat om de muziek’. Om stralend af te sluiten ‘Het is prachtig om te doen wat ik het allerliefst doe en met de mensen waar ik van hou’.

https://www.facebook.com/officialAVEC/  

Een reactie plaatsen