Album: Hinds – i don’t run

Mijn eerste kennismaking met Hinds was in januari 2015. De band, opgericht door vriendinnen Ana Garcia Perrote en Carlotta Cosials, had net haar naam van Deers in Hinds veranderd om een proces te voorkomen waarmee The Dears had gedreigd. Samen met Amber Grimbergen en Ade Martin stonden de vier Madrileense meisjes in de Nieuwe Anita waar ze een vrolijk rammelende set afleverden waarbij de (samen-)zang regelmatig op het randje van vals zat of daar zelfs overheen kieperde. Mijn conclusie destijds was dat ze vooral een hoog schattigheidsgehalte hadden, een kwalificatie waar je als band natuurlijk niets voor koopt.

Of misschien ook wel, want die stralende gezichten werden langzamerhand ook hun handelsmerk tijdens het eindeloos touren en het was diezelfde onbevangenheid en vrolijkheid die ook zo tekenend was voor het debuutalbum ‘Leave Me Alone’ dat in 2016 volgde. Carlotta was destijds ook de eerste die in interviews toegaf dat ze geen geweldige muzikanten waren, maar dat hun muziek vooral met veel liefde en plezier gemaakt werd. Die liefde voor muziek en voor elkaar is ook nu weer de basis voor hun tweede album ‘i don’t run’. Een album vol energieke, aanstekelijke garagepop liedjes met een heerlijk rauwe nonchalance gebracht. Voortbouwend op hun eerdere werk, maar net even scherper. Soms klinkend als een vrouwelijke versie van The Strokes (‘The Club’, ‘Finally Floatin’), dan weer vrolijk ‘We are just having fun’ dansbaar (‘Tester’) of als een akoestische versie van zichzelf uit hun demo tijdperk (‘Ma Nuit’). Vol fuzzy gitaren en altijd die zonnig scherpe, soms schurende samenzang.

Hinds is  met ‘i don’t run’ rustig doorgegroeid zonder zichzelf te zijn kwijt geraakt. Schattigheid heeft plaats gemaakt voor een ontwapenende charme waarmee ze je volledig inpakken. Een album waarmee ze trots en met een grote glimlach op hun gezicht de wereld weer in kunnen trekken om de tijd van hun leven te hebben.

Live:

25 april: Bitterzoet, Amsterdam

10 juni: Best Kept Secret festival, Hilvarenbeek

2 gedachten over “Album: Hinds – i don’t run

  1. Klinkt lekker rammelig doch charmant. Hun nieuwe singles lijken op het eerste gehoor ook echt een stap vooruit tenopzichte van hun debuutnummers. Ik denk dat ik maar een kaartje koop voor 25-04 in de Bitterzoet.

    • Vind ze ook zeker gegroeid, maar ook nog heerlijk zichzelf. Vorige keer in Bitterzoet was erg leuk. Verwacht nu niet anders.

Een reactie plaatsen