Interview: Stella Donnelly

De Australische singer-songwriter Stella Donnelly bracht vorig jaar haar debuut EP ‘Thrush Metal’ uit en kreeg mede door haar aanklacht tegen seksueel geweld en victim-blaming in het nummer ‘Boys Will Be Boys’ veel media aandacht in haar thuisland. Hoog tijd om haar boodschap verder uit te dragen. Na een overdonderend mooi optreden op het London Calling festival sprak ik haar.

‘Als je in Perth (West Australië) opgroeit, de meest geïsoleerde stad in de wereld, dan is het moeilijk voor te stellen dat je succesvol wordt in de muziek. Dat mensen weten wie je bent. Dus hier zijn is zo bijzonder voor me!’ Nog vol adrenaline van haar optreden praat Stella met dezelfde energie en enthousiasme verder als even daarvoor op het podium in de bovenzaal van Paradiso. Ontwapenend, maar serieus wanneer het onderwerp daarom vraagt. Een combinatie waarmee ze haar publiek volledig inpakt. ‘Het is mijn eerste keer in Amsterdam en ben bijna aan het einde van een tour van drie maanden door Amerika, Australië, Engeland en Europa. Ik leef uit mijn koffer. Het is vermoeiend, maar je leert je aanpassen aan allerlei situaties en je ontmoet zo veel mensen. Ik voel me heel gelukkig! Soms zou ik wel graag wat langer op sommige plaatsen willen blijven zoals nu in Amsterdam.

Ik ben een Thrush Metal band…

De nu 26 jarige Stella maakt al zo’n negen jaar muziek. Ze leert zichzelf op school gitaar spelen en zingen. In het begin vooral covers, ook op straat en speelt later gitaar en keyboard in bandjes. ‘Ik speelde in pubs en werkte achter de bar. Je hoort daar veel verhalen en doet veel inspiratie op voor liedjes. Ik ben blij dat ik dat heb meegemaakt want het heeft me ook veel inzicht in mijzelf gegeven. Uiteindelijk kreeg ik het zelfvertrouwen om mijn eigen EP te maken’. ‘Thrush Metal’ kwam vorig jaar in Australië uit en kreeg daar veel aandacht. ‘Ik heb nu een platendeal met Secretly Canadian gesloten en die brengt het in juni wereldwijd uit op vinyl. Ik heb het nog niet gezien, maar ik denk dat het wit vinyl is. Heel spannend’. Wanneer ik zeg dat ik het al online heb besteld reageert ze uitgelaten; ‘Ik ook!’ Dus je koopt je eigen album? ‘Ja!’ en moet vreselijk lachen om haar eigen actie. Lachen moet ze ook nog steeds om het feit dat ze haar album ‘Thrush Metal’ heeft genoemd. Thrush staat in dit geval voor vaginale schimmelinfectie. ‘Dat ik dat hier aan het uitleggen ben. Sorry mensen thuis. Je ziet namelijk overal Thrash Metal, maar ik ben een Thrush Metal band. Ja, het is ook een vogel, maar die komt helemaal niet in Australië voor. Maar misschien is het beter om voortaan te zeggen dat het om een vogel gaat’.

Wanneer het om haar muziek en teksten gaat, en dan vooral wanneer ‘Boys Will Be Boys’ ter sprake komt, zie ik een andere Stella. Net als eerder op het podium toen iemand dacht grappig te kunnen reageren toen ze uitlegde waar het nummer over ging en ze hem direct op zijn plaats zette. Stella schreef ‘Boys Will Be Boys’ naar aanleiding van de verkrachting van een vriendin en met name om het goedpraten van het gedrag van die man door de omgeving door de schuld bij het slachtoffer leggen. ‘Het blijft moeilijk om het nummer op het podium te zingen. Het is een verhaal dat heel dichtbij mij staat en daardoor steeds herinneringen ophaalt. Maar het is ook fijn om het te spelen omdat het ‘echt’ is. En doordat het nummer zo goed werd ontvangen ging het steeds minder om mij, maar werd het steeds meer voor iedereen. Daarom kan ik het elke avond zingen omdat ik zie hoe het anderen helpt en hoe het mensen bewust maakt van het probleem. Veel vrouwen hebben hun verhaal, maar ook mannen kennen vrouwen in hun omgeving met dezelfde ervaringen. Ook hen spreekt het aan. Ik denk dat het beschadigend is voor mannen wanneer ze zich naar gegeneraliseerde ideeën moeten gedragen. Ze zouden meer de mogelijkheid moeten hebben hun gevoelens te tonen en zich daarover uit te spreken’. Stella zegt dat een reactie als deze uit het publiek van vanavond haar nog niet eerder is overkomen en verontschuldigd zich tijdens het gesprek. ‘Het spijt me ook wel een beetje van mijn reactie want bij de twee nummers daarvoor maakte ik grapjes en van daaruit ging ik naar heel serieus dus misschien snapte hij het niet. Ik voel me er niet echt goed over dat ik hem zo aansprak, maar aan de andere kant was het ook nodig want het is een onderwerp dat serieus genomen moet worden. Ik heb het een keer eerder gehad in Australië toen jongens door mijn nummer bleven roepen, maar daar sprak iemand uit het publiek ze er op aan en dropen ze af, dus daar hoefde ik zelf niets mee te doen.

Ik ben een blanke, ik ben bevoorrecht…

Door haar uitgesproken teksten wordt Stella in Australië regelmatig als ‘spokes woman’ neergezet, maar zo ziet ze zichzelf niet graag. ‘Ik vind het belangrijk om mijzelf juist niet zo neer te zetten. Zeker in Australië hebben we veel inheemse vrouwen, Aboriginals, gekleurde muzikanten. Ik wil geen ‘spokes woman’ zijn voor alle vrouwen hier, want ik ben een blanke. Ik ben bevoorrecht en ik ken maar een heel klein stukje van wat vrouwen in Australië allemaal hebben door moeten maken. Als ze er hier naar vragen neem ik een stap terug en geef het platform aan vrouwen die onderdrukt zijn en meer recht op een stem hebben dan ik zelf. Ik ben hooguit een ‘spokes women’ voor een heel klein stukje binnen het grote geheel. Maar ik hou er wel van om mij uit te spreken, hoe eng het soms ook is’.

Want eng is het soms om je zo uit te spreken in een land waar toch nog een behoorlijke macho  cultuur heerst. ‘Je legt je hoofd wel op het hakblok’, lacht ze. ‘Ik probeer het te zien als bungeejumpen. Het is heel eng, maar je krijgt er ook een kick van en achteraf ben je blij dat je het gedaan hebt. In deze cultuur vinden veel mensen mij niet leuk, maar toch ook veel mensen wel. Toen ‘Boys Will Be Boys’ voor de eerste keer op Triple J, het indie radiostation in Australië, gedraaid werd belde er iemand en zei: ‘Ik ben een boer en zit op mijn tractor midden op het land en ik wil je laten weten dat je net een volwassen man aan het huilen hebt gebracht. Ik heb dochters en zonen en ik zal ze dit laten horen. Dank je wel’, en hij hing op. Ik vond het zo mooi want boeren laten hun emoties niet zo snel zien. Ik heb ook vaders gehad die hun zonen meenamen naar mijn shows. Er wordt steeds meer gepraat over het feit dat mannen moeten kunnen zijn wie ze willen zijn, maar die mannelijke wereld waarin niet over gevoelens wordt gepraat en waarin mensen naar behandeld worden is ook nog heel erg aanwezig. Daar verandering in proberen te brengen zal voor mij altijd een uitdaging blijven’.

Ik maak ze kennelijk kwaad. Dat kun je positief zien…

In de huidige tijd uiten mensen zich gemakkelijk via diverse social media. Ook negatief, en dat is in het geval van Stella niet anders. ‘Via Facebook, Instagram en YouTube krijg ik veel bedreigingen en nare berichten, maar dat kun je ook positief zien want ik maak ze dus kennelijk kwaad, daag ze uit. Direct persoonlijk valt niemand mij echt lastig. Mensen zeggen het niet recht in je gezicht. Verscholen achter een scherm denken ze van alles te kunnen zeggen, maar die mensen lijken zich ook wel niet te realiseren dat ik die commentaren ook echt zelf lees. Het is niet leuk om te lezen, het is laf. Misschien hebben ze niet genoeg rolmodellen gehad om te leren hoe je met mensen omgaat. Ik probeer maar zo veel mogelijk mededogen met ze te hebben’.

Veel van Stella’s teksten werpen een kritische blik op ons menselijk gedrag. Niet altijd even vrolijk, in tegenstelling tot wat ze uitstraalt.  ‘Ik zou eigenlijk sociologie gaan studeren. Ik hou er van om mensen te observeren en te zien hoe ze met elkaar omgaan. Mijn teksten zijn inderdaad niet allemaal vrolijk. Ik stop al mijn verdriet in mijn nummers, dan ben ik het kwijt. Het werkt therapeutisch. Ik heb ook vrolijke liedjes, maar het is maar net hoe je ‘vrolijk’ omschrijft. Het is meer een cynische humor. Ik probeer grappige manieren te vinden om het wat lichter te maken. Mensen moeten begrijpen dat ondanks dat mijn liedjes niet altijd vrolijk zijn, ik geen verdrietig leven heb. Net als veel andere muzikanten is het gemakkelijker om over de trieste dingen te schrijven. Dat zijn de ervaringen die we moeten verwerken en waarvan we moeten herstellen.

Onlangs ging de documentaire ‘Her Sound, Her Story’ in première op het Human Rights Arts & Film Festival in Sydney. Een film waaraan naast muzikanten als Tina Arena, Julia Stone, Mama Kin en Jen Cloher ook Stella aan mee heeft gewerkt. ‘Twee vrouwen, Claudia en Michelle, hebben verhalen verzameld van vrouwelijke muzikanten in Australië. Grote popsterren, kleinere artiesten zoals ik, inheemse vrouwen, transgenders, ze komen allemaal aan bod. Iedereen die zich niet identificeert als een mannelijke muzikant hebben ze gefilmd en geïnterviewd. Ze beantwoorden vragen over hun ervaringen en uitdagingen die ze hebben gehad als vrouw binnen de muziekindustrie, hele persoonlijke verhalen. Zo vertelden oudere muzikanten dat wanneer ze eenmaal een kind hadden gekregen ze er niet meer toe deden, ze werden onbelangrijk voor de industrie. Verhalen over labels die nog een vrouw op hun roster moesten hebben, festivals die je boeken omdat je een vrouw bent. Inheemse vrouwen die vertellen over racisme binnen de muziekindustrie, enzovoorts. Oorspronkelijk was het idee dat het gebruikt zou worden als een soort catalogus en museumstuk, maar door de ‘Me Too’ beweging (‘No More’ in Australië) werd het ineens een mensenrechten onderwerp. Uiteindelijk is het een prachtige film geworden en ik ben heel blij dat ik er aan mee kon werken. Het mooie was ook dat na de première ik het gevoel had vrienden te zijn met al die andere vrouwen ondanks dat ik ze nooit had ontmoet. In Perth zit je namelijk nogal ver weg van de muziekindustrie. Wij hebben ons kleine groepje met Tame Impala, Pond en Methyl Ethel.

In de toekomst wil Stella zowel solo als met band gaan spelen. ‘Ik heb nu ook een paar nummers geschreven waar een bandgeluid goed bij zou passen. Het is een afweging die ik moet maken. Vooral de kosten. Met een band touren is duur, maar ook minder eenzaam. Nummers kunnen ook krachtiger worden, maar alleen als het op de juiste manier gebeurd. Maar ik hou ook erg van de intimiteit van het solo optreden. Alleen op een podium is ook heel krachtig, juist omdat je zo kwetsbaar bent. Ik ga dat uitproberen als ik weer thuis ben volgende week. Dan heb ik tijd om te experimenteren en te zien hoe het verder gaat. Ik ben erg lang weg geweest.

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

Een reactie plaatsen