Interview: Annabel Allum

In 2017 zag ik Annabel Allum als support van Beth Ditto (The Gossip) in Paradiso. Alleen met gitaar maakte de Britse indruk met haar folky, fuzzy indierock. Inmiddels heeft ze drie EP’s op haar naam staan waarvan de laatste twee, ‘All That For What’ en ‘Sorry I’m Not Perceptible’, gebundeld zijn op vinyl. Het begin van 2019  staat voor Annabel in het teken van diverse showcase festivals als Eurosonic, SXSW en The Great Escape, maar tussendoor speelt ze op CLUB ACHTUNG! in de Q-Factory. Voorafgaand aan haar show spreek ik Annabel die voor de gezelligheid haar drummer Emma Hiley heeft meegenomen.

Wanneer ze aan komen lopen verbaas ik me over de lengte van Annabel. In mijn herinnering was ze veel langer, alleen daar op dat grote podium van Paradiso. Ze lacht bescheiden, een bescheidenheid die het hele gesprek zal blijven. Maar na afloop van haar indrukwekkende optreden weet ik weer precies waarom ze zo groot was in mijn beleving. ‘Ja, dat was een prachtige zaal’, herinnert Annabel zich. ‘Het was ook een hele bijzondere ervaring om helemaal alleen op tour te gaan. Ik zou gaan backpacken, maar na drie shows nodigde Beth Ditto me uit om met de tourbus mee te gaan door Europa. Dat was te gek. Beth is een prachtig mens, zo’n lieve vrouw. Ze zorgde heel goed voor me, de hele crew trouwens’. Inmiddels zijn Annabel en Emma terug uit Austin,Texas waar ze in maart speelden op SXSW. ‘Dat was een van de mooiste weken van mijn leven. Het is net Disneyland voor muziek’, vult Emma aan. ‘Zo veel verschillende bands, zo veel verschillende muziek waar je nog nooit van hebt gehoord. De hele sfeer onderling is daar geweldig. We hadden wel een vrij strak schema. Vijf showcases in 6 dagen. Je hebt dus niet heel veel vrije tijd, maar de tijd die we hadden gingen we bandjes kijken, bier drinken en Mexicaans eten. Heerlijk!’

Ik was al jong onafhankelijk

De nu 23 jarige Annabel brengt haar jeugd door op een legerbasis. Geen doorsnee plek om op te groeien. ‘Ja, mijn vader was een officier van een tank regiment. Ik ben in Duitsland geboren en daarna zijn we naar Engeland verhuisd. Het was mooi om zo op te groeien. De basis was heel veilig. Vanaf mijn vierde reed ik alleen op de fiets rond over het terrein en je kon de bossen intrekken. Het gaf heel veel vrijheid en ik was dan ook al jong heel onafhankelijk. De moeilijke tijden waren wanneer mijn vrienden weer vertrokken. Op de basis maakte je gemakkelijk vrienden, maar het was moeilijk om waardevolle relaties met andere kinderen op te bouwen want na een paar maanden vertrokken ze weer en zag je ze nooit meer terug. Terwijl je op die leeftijd denkt dat het vrienden voor het leven zijn. Maar ik realiseerde me toen niet dat het anders was. Je leefde gewoon je leven, het was wat het was. Ik ben heel erg tegen geweld, maar pas toen ik ouder werd realiseerde ik me hoe anders het was om als legerkind op te groeien in vergelijking tot andere kinderen. Ik leerde me er tegen wapenen. ‘Fear Naught’ gaat over het opgroeien als legerkind. Het is een ode aan mijn vader. Ik schreef het voor hem om respect te tonen en te zeggen dat ik  begrijp dat hij deed wat hij moest doen’.

De afgelopen twee jaar tourde Annabel met Beth Ditto, deed veel shows in de UK en kreeg uitnodigingen voor diverse showcase festivals. Ook nam ze in deze periode haar derde EP op ‘Sorry I’m Not Perceptible’ en bracht de singles ‘Fear Naught’ en ‘Sofa Song’ uit. ‘Ongeveer twee maanden voor de tour met Beth Ditto ben ik een band begonnen. Dit is de eerste EP die ik met een band opnam. Heel leuk om te doen. De nummers ontwikkelden zich op een hele andere manier’. De nummers lijken heel persoonlijk. Ze komen op mij heel puur en heel open over. ‘Het is de manier waarop ik problemen in het leven benader’, zegt Annabel hierover. Ik schrijf, speel gitaar en zing en laat de emotie gaan. Er is geen nummer dat niet relevant is voor een gebeurtenis in mijn leven. Ze verschillen wat betreft onderwerp of songstructuur, maar zijn heel persoonlijk en vormen zo een geheel. Zoals ‘Beat the Birds’ dat een beetje grungy is en aan de andere kant een nummer als ‘Spit’ waarop ik alleen met mijn gitaar ben. Wat belangrijk is voor mij als songwriter is dat ik geen nummers schrijf die bij elkaar moeten horen. Ik maak niet iets als een rock album. Ik schrijf mijn liedjes en die klinken zoals ze horen te klinken. Het is een album met allerlei interpretaties van hoe het moet zijn’. Op de tweede EP ‘All That For What’ lijken de teksten wat meer introspectief dan op de laatste EP, maar Annabel ziet dat niet zo. ‘Voor mij zijn het gewoon nummers die een deel van mijzelf zijn. Voor mij is er geen verschil. Behalve dan de manier van songwriting. De band heeft invloed op de songs. Ik ga naar de studio met een idee en Emma geeft daar dan een andere invulling aan. Het kan een nummer veranderen en dat is geweldig’. ‘De stem van Annabel is het belangrijkste’, gaat Emma verder. ‘Zij heeft zo’n unieke stem. De instrumenten zijn er om die te dienen’. En dan naar Annabel; ‘Kan ik dat zo zeggen?’, waarop Annabel lacht. ‘De teksten zijn interessant, de melodieën zijn interessant, haar ideeën. Ik zit er niet op te wachten om iets heel ingewikkelds te moeten spelen. Het moet gewoon een goed nummer zijn’.

Het maakt niet uit wat anderen over je denken

De laatste twee EP’s zijn inmiddels gebundeld en op vinyl verschenen. Maar er was er nog een EP, ‘Absent’. ‘Ja, dat is heel lang geleden. Dat was in 2014. Dat was een solo project. Dat was een moment in mijn leven waar ik geestelijk niet heel sterk was. Ik keek heel negatief naar de wereld. Dat is het moment geweest dat ik ben begonnen met schrijven. Het was mijn therapie. ‘Prison Food’ was een nummer dat ik aan mijzelf schreef met de boodschap dat het niet uit maakt wat anderen over je denken. Ik heb er geen spijt van dat ik het heb uitgebracht want het was ook een moment uit mijn leven, maar het is waarschijnlijk het meest persoonlijke dat ik ooit heb uitgebracht. Ik was 16 jaar. Een periode dat mijn vriendengroep veranderde en problemen thuis had. Ik zat niet goed in mijn vel toen, maar ik voel me nu veel beter’, en lacht.

Annabel is zo’n typische DIY artiest die het liefst alles zelf doet en controle houdt over haar werk. En waarvoor social media belangrijk zijn. ‘Ik teken veel en ontwerp zelf veel merch, ook het vinyl. Ik hou er van om het zelf te doen. In eerste instantie uit noodzaak geboren, omdat ik het me financieel niet kon veroorloven het door een ander te laten doen, maar nu is het leuk om te doen. Het geeft me afleiding naast het maken van muziek. Ik denk dat het ook leuker is voor mensen die iets van je kopen. Ik vind het zelf in ieder geval veel leuker. Je koopt meer iets persoonlijks van de artiest wat het voor mij gemakkelijker maakt om geld aan te nemen van anderen’. ‘Emma is weer geweldig met social media’, gaat Annabel verder. ‘Ze is niet alleen de drummer, maar ze maakt ook alle muziek video’s en foto’s. Social media is heel belangrijk voor me, maar mijn vrienden zijn belangrijk voor de content. Ik zou niet weten waar ik zonder ze zou zijn. Dit project staat heel dicht bij me. Wat ook leuk is aan social media is dat je online mensen kunt ontmoeten die je anders nooit ontmoet zou hebben. Vanavond komt er een meisje uit België. Ze volgt me al zo’n 4 à 5 jaar. Een hele enthousiaste fan die ook naar shows in Londen kwam. We zijn een soort van vriendinnen geworden, elke keer dat ik haar zie is het leuk. We drinken een biertje en kletsen wat. Social media geeft de DIY artiest de mogelijkheid om mensen te bereiken die je anders niet bereikt zou hebben’.

De ochtend na het optreden in Amsterdam vliegen Annabel, Emma en bassist Liam al weer vroeg terug naar Engeland. ‘We gaan naar Liverpool. Dan drie dagen de studio in en dan naar The Great Escape in Brighton. We zijn nu met een 6-track EP bezig. Nee, nog geen volledig album. Het eerste nummer komt over twee weken als single uit. Muziek moet je zien als een tijdsbeeld, het zijn momentopnames. Wanneer ik een nummer uitbreng is dat relevant voor hoe mijn leven er op dat moment uitziet. De nummers die we nu gaan uitbrengen staan dus voor wat er nu in mijn leven gebeurt. Het is allemaal relatief. Muziek is een reis en ik heb nu de juiste mensen om mij heen’. De tatoeage met de drie gezichten/maskers op haar arm trekt mijn aandacht en ben benieuwd naar de betekenis. ‘Ik kreeg deze tijdens de Beth Ditto tour in Lyon’, vertelt Annabel. ‘Ik ben een groot fan van de ontwerper. Het gaat voornamelijk om het feit dat iedereen verschillende aspecten in zijn persoonlijkheid heeft. Soms moet je dingen van jezelf verbergen, omdat mensen je willen zien zoals zij je zien. Je kunt de slechtste dag van je leven hebben, maar uiteindelijk moet je toch dat podium op. Mensen hebben betaald om je te zien en dus moet je presteren. Het is ook om mijzelf er aan te herinneren dat niemand echt weet wat er in je hoofd omgaat. Maar verder vind ik het ook gewoon een mooi kunststuk’.

Ik geloof er sterk in dat alles mogelijk is

Annabel ziet zichzelf niet echt als een rolmodel. ‘Al is het een vleiende gedachte. Maar het is zeker belangrijk dat we elkaar inspireren op een positieve manier. Ik geloof er sterk in dat alles mogelijk is. Ik denk dat als je iets maar graag genoeg wilt doen je het waar kunt maken’.

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

Een reactie plaatsen