Uitgelicht: Anne van den Hoogen

Ze was de best beluisterde Nederlandse artiest op Spotify en toch relatief onbekend… Rosemary & Garlic, het project van Anne van den Hoogen. Dromerige folk, gevoed door de 18e -eeuwse Romantiek waarin de natuur als metafoor voor emoties werd gebruikt. Onlangs bracht ze de live EP ‘A Step Outside’ uit met opnames  van haar shows in Paradiso en de St. Pauli-Kirche in Hamburg. Anne van den Hoogen, een dromer die rust en aandacht probeert te vinden in een snel veranderende muziekwereld.

Anne groeide op in Ravenstein, aan de Maas, en volgde als tiener gitaar- en pianoles. ‘Ik fietste altijd naar school door de polder van Ravenstein naar Oss. Een uur heen en een uur terug, dus ik had alle ruimte om heel veel muziek te luisteren op mijn discman. Destijds kwam ik veel in poppodium De Groene Engel  en toen ik net klaar was met school, ik was toen 18, kwam ik in contact met René en Hans Rutten van The Gathering. Na het vertrek van Anneke (van Giersbergen) wilden ze een Massive Attack achtige benadering voor hun album en met een aantal gastzangeressen gaan werken. Ik deed hen qua stem denken aan Elizabeth Fraser van  Cocteau Twins en heb toen een nummer geschreven en gezongen. Ondertussen studeerde ik Nederlands in Nijmegen en hoewel dat nummer erg goed ontvangen werd door het publiek van The Gathering hebben we besloten dat het op dat moment niet de tijd voor mij was om meer bij de band te doen. Ik ging net studeren en in dezelfde periode verloor ik mijn beste vriendin. Dat had een groot effect op mijn stem en vermogen om te schrijven. Ik was in shock en muziek zorgde in mijn beleving alleen maar voor meer verdriet. Later heb ik geleerd dat schrijven juist kan helpen om zo’n verlies te verwerken. Ik heb toen gewoon  mijn studie Literatuurwetenschap afgemaakt en ben tegen het einde daarvan bij een band van een vriend van mij gegaan, Yesterday’s Men. Een beetje een nostalgische folkband met grappige instrumentjes. We hebben daarmee de Popronde gespeeld. Ik speelde toetsen, gitaar en deed de backing vocals. Daar heb ik geleerd om live te spelen, om op een podium te staan en de technische dingen te leren. En ondertussen begon ik mijn eigen dingen te schrijven en samen met Dolf (Smolenaers), de zanger van Yesterday’s Men, zijn we Rosemary & Garlic begonnen.’

Ik geloof nog steeds heel erg in het idee van zelf iets ontdekken

Rosemary & Garlic is in eerste instantie een project van Anne met gitaarliedjes waarbij Dolf haar helpt met haar muziek. ‘In het begin eigenlijk meer als producer. Later ging hij ook steeds meer schrijven. Tijdens het arrangeren merkten we dat we elkaar konden inspireren en best snel een concept te pakken hadden van een romantisch, folk-achtig bandje met ouderwetse invloeden als mellotron, klassieke lieve pianootjes en af en toe wat elektronica. We zaten te knutselen in de studio en hebben een paar nummers opgenomen. Die EP, ‘The Kingfisher’, hebben we op Spotify gezet. Zonder verder plan. We hebben er wel een cd van laten maken, iets van 100 stuks en die hebben we op Bandcamp gezet. Via Bandcamp kwamen we binnen een paar dagen ineens op nummer 1 in de nieuwe folk lijst te staan. Ik vind Bandcamp zelf een hele fijne website’, gaat Anne verder. ‘Het is een soort sociaal netwerk waar veel muziekliefhebbers hun eigen profiel hebben en delen wat zij mooi vinden of kopen. De aanbevelingen zijn daar heel sterk. Mensen volgen elkaar daar echt om nieuwe muziek te ontdekken. Vroeger kon ik bijvoorbeeld ook uren op de website van VH1 rondhangen. Dan klikte ik op een cd van ‘Women of the 90’s’, iets dat ik veel luisterde, en dan kon je weer doorklikken naar iets vergelijkbaars. Het duurde natuurlijk uren om die pagina te laden, maar uiteindelijk had ik dan toch een paar dingetjes gevonden die ik dan in Oss bij de Via Via (de cd- uitleen) ging halen. Ane Brun, Laura Veirs, Lucinda Williams, veel sterke zelf producerende vrouwen.  Ik geloof nog steeds heel sterk in het idee van zelf iets ontdekken. Het gevoel dat je het eerder kende dan de massa. Dat blijft je leven lang dierbaar. Via Bandcamp kregen we binnen een paar dagen heel veel verzoeken om de cd te bestellen dus die 100 stuks waren zo weg en hadden we bestellingen van over de hele wereld. Ik weet nog dat ik toen aan mijn keukentafel al die pakketjes zat te maken, heel netjes met een takje rozemarijn en een briefje er bij. Het persoonlijk maken en hopen dat zij het daar weer verder zouden vertellen. Op Spotify was er toen nog niet heel veel aan de hand. Behalve dan dat die mensen het een beetje gingen draaien en in hun favorieten lijstje stopten. Uiteindelijk kwamen we in een radioprogramma van Simon Rayemonde, de eigenaar van Bella Union (en toetsenist van Cocteau Twins), en toen zagen we dat we op Spotify ineens veel meer volgers kregen en het ook in een officiële lijst van Spotify kwam te staan. En dat is een wereld op zich. Het was een klein Brits lijstje met een paar honderd volgers, maar je ziet dat je daarin kunt klimmen. En als je dan bovenaan staat, kom je al snel weer in een ander lijstje van hetzelfde genre in een ander land, mits mensen je liedje vaak genoeg afspelen en niet doorklikken. Uiteindelijk kwamen we in de lijst ‘The Most Beautiful Songs in the World’ terecht. Die lijst heeft een miljoenenpubliek en ik hoorde ik daar ineens Rosemary & Garlic voorbij komen. Toen begonnen we ineens mee te tellen als veel geluisterde band. Wel heel versnipperd over de wereld. Je ziet waar je muziek werkt en waar niet. Dat is het leuke van nu. Je hoeft dus ook niet heel erg je best te doen om het per se hier aan de man te brengen. Je ziet vanzelf waar het publiek kan vinden. Voor ons zit dat bijvoorbeeld veel in Taiwan, Indonesië en Turkije. Het geeft alleen aan dat er verspreid een publiek is, maar het is geen garantie om te kunnen touren. Daar heb je een goede marketing voor nodig. Promotie is iets wat je als artiest zelf kunt doen, maar wel iets dat enorm lastig is. Het is ook belangrijk wat je wilt. Wat voor muzikant je wilt zijn. Wil je een recording artist zijn of wil je een live band zijn? Als je hele succesvolle liveshows hebt moet je je mensen mee proberen te krijgen naar je Spotify luisteraars en andersom. Maar het kan ook zijn dat je muziek een publiek heeft dat Spotify niet omarmt. The Gathering is wat dat betreft wel een goed voorbeeld. Dat heeft een publiek dat op andere manier muziek luistert. Een publiek dat juist alleen fysieke albums koopt en streaming niet cool vindt. Daarbij komen zij massaal naar optredens wanneer de band in de buurt is. Dus het is ook heel belangrijk om te kijken waar je publiek zit en hoe ze muziek luisteren. Het publiek van The Gathering is al 30 jaar super loyaal en verbonden aan de band. Als je dat kunt opbouwen is dat eigenlijk het allermooiste. Je kunt honderdduizend Spotify luisteraars hebben, maar als je er honderd hebt die altijd naar je show komen en voor wie jij in hun leven betekenis hebt is dat het mooiste dat je kunt bereiken. Rosemary & Garlic is voor mijn gevoel nog iets meer een recording artist dan een live act. Zo zijn we ook vertrokken. Maar we zijn wel aan onze liveshow gaan werken. We hebben in een jaar op Noorderslag gestaan, op SXSW, The Great Escape, Reeperbahn en een clubtour gedaan. Kregen uitnodigingen voor alle grote showcase festivals. We voelden de verwachting van buitenaf, maar moesten nog heel erg aan een live show werken. Het voelde ineens alsof je in een race belandde om erbij te moeten horen, waarbij de festivals tot het ultieme doel behoorden. Je vergeet na te denken of je uiteindelijk wel op die festivals wilt komen en vooral welke locaties of plekken bij je act passen. We hebben tot nu toe op mooie locaties in kerken gespeeld en de festivals programmeren ook wel steeds breder dus het kan zeker wel. Maar Rosemary & Garlic past live voor mijn gevoel het best op plekken met een verhaal of een geschiedenis.’

Onlangs bracht Anne de live EP ‘A Step Outside’ uit met opnames  van haar shows in Paradiso en de St. Pauli-Kirche in Hamburg tijdens Reeperbahn ( https://fanlink.to/oldnowlive ). ‘Deze live EP hadden we op de planning staan om de verbinding te maken tussen online muziek en de live shows. Om te laten horen hoe de nummers in hun live setting gegroeid zijn en vooral omdat ik zelf heel erg van live albums hou. De ruimtelijkheid die daarin zit vind ik heel mooi en je voelt je meer verbonden met een artiest. Het waren twee optredens die een hele mooie sfeer hadden. Ik vind live spelen nog wel lastig. Aan de ene kant kun je die verbinding voelen, maar tegelijkertijd moet je een kwetsbaarheid laten zien. In het geval van Rosemary & Garlic is kwetsbaarheid een kracht. In het begin speelde ik nummers zonder toelichting, maar nu vertel ik meer waar ze over gaan en merk ik dat het publiek meer mee gaat in de verhalen en dat de liedjes daarmee meer tot leven komen. Het publiek is een soort spiegel en dat is soms confronterend maar ik leer wel steeds meer mee omgaan.’

Soms zal iets mislukken, maar dat mag

Anne spreekt steeds in de ‘wij’ vorm, maar Dolf verliet Rosemary & Garlic niet lang na de release van het debuutalbum, inmiddels een jaar geleden. ‘Ja, dat is waar, maar ik heb mijn bandleden nog die live meespelen, een manager, een label en een boeker dus ik vind het toch ook een beetje “wij”. Maar ik ben het gezicht en hoe noem je dat… de directeur?’, en lacht. ‘Dolf en ik werken allebei vrij projectmatig en konden alles redelijk veilig in eigen hand houden, maar toen wij met een van de grootste indie platenmaatschappijen (Nettwerk Music) in onderhandeling gingen moesten we opnieuw nadenken over onze ambitie. Die van Dolf lag op dat moment bij een hele andere baan die voorbij kwam, maar hij heeft mij aangemoedigd zelf verder te werken. Ik heb juist een hele mooie baan opgezegd om me fulltime te richten op muziek. Een onzekerheid die me soms nog angstig maakt, maar me ook het avontuur geeft. Ik wil graag maken en leren. En nieuwe samenwerkingen aangaan. Ik ga nu zelf het project trekken maar ik geloof echt in samenwerkingen en wederkerig inspireren. Vandaar dat ik bijvoorbeeld nu aan het onderzoeken ben wat er uit een Turkse samenwerking zou kunnen komen nu ik een aantal keer in Istanbul heb gespeeld. Ik zie Rosemary & Garlic als een project waaruit steeds nieuwe samenwerkingen kunnen ontstaan. Waardoor ik me kan blijven ontwikkelen en de muziek ook. Soms zal iets mislukken, maar dat mag!’

Toen de tiener Anne naar ‘Women of the 90’s’ luisterde kon ze niet vermoeden dat ze ooit zelf zou tekenen bij Nettwerk Music dat destijds de cd’s op de markt bracht. Hetzelfde label waar ook o.a. Sarah McLachlan en Sinéad O’Connor zitten. Maar ondanks dat blijft Anne heel veel zelf doen. ‘Ik doe graag veel zelf en voel een leergierigheid binnen de zakelijke wereld van de muziek. De promo doe ik grotendeels nog zelf. Zorg voor beeld en inhoud op social media, maar ook subsidie aanvragen schrijf ik zelf en ik bemoei me veel met de contractonderhandelingen. Ik vind het leuk om te doen. Ik ben nu ook veel bezig met muziekrechten. Ik voel dat ik niet alles even rechtvaardig vind, maar bijvoorbeeld ook dat er technologisch nog veel te vernieuwen is. Waarom werken publishers bijvoorbeeld niet met Blockchain? Een reden om bij het label te tekenen was ook om te kijken wat zij nou eigenlijk doen. Wat helpt het me, maar vooral; hoe werkt de muziekindustrie nu? Zeker omdat de dingen tegenwoordig zo snel veranderen. Wat voegt een label nog toe in een digitale muziekwereld waarbij distributie online niets kost en oplages heel klein zijn? Dat deed ik zelf al. Je merkt ook dat grote labels heel ver achter lopen in hun marketingbeleid. Die zijn naar mijn mening heel traditioneel en sturen in principe nog gewoon een persbericht uit. Er zijn ook kleine bedrijfjes die er een beetje tussen gaan zitten, die niet officieel een label zijn, maar je wel helpen als zelfstandige artiest door de distributie en een stukje promo te doen. Ze helpen je met het ontwikkelen van campagnes. Hoe kun je het beste via social media je nieuwe release aankondigen? Het is een beetje zoeken naar wie nu het beste iets voor je kan doen en daar heb je vooral zelf veel kennis voor nodig. Ik word ook regelmatig uitgenodigd voor panels of studenten om dat stukje uit te leggen. Dan ga ik altijd met ze terug naar het verhaal van Bandcamp. Mond op mond reclame blijft gewoon het allerbelangrijkst. Geef mensen het gevoel dat ze je zelf hebben ontdekt in plaats van dat jouw muziek wordt opgedrongen aan het verkeerde publiek. En blijf je publiek betrekken in je ontwikkeling. Tenminste, om meer waardevolle banden op te bouwen. ‘Alles is zo vluchtig’ was een van de thema’s op Noorderslag vorig jaar. Elk jaar staan daar weer een tiental nieuwe Nederlandse bands die omhoog gegooid worden en hetzelfde rondje gaan doen, maar daar totaal nog niet klaar voor zijn. Die gaan zwemmen. Er wordt verwacht dat er in no time een nieuwe release komt, maar er is nog geen materiaal en eigenlijk ook nog geen inspiratie. Men is niet bezig om ze van begin af aan te begeleiden en te bouwen aan een carrière die kan blijven. De uitdaging is: hoe ontkom je aan de vluchtigheid? Hoe bewaak je je schrijfproces dat aandacht vraagt? Hoe zorg je dat je publiek vindt dat aandacht heeft? Ik ben met Rosemary & Garlic in een stroomversnelling gekomen en mijn gevoel is nu juist nu: Rustig aan, rustig leren. Lange termijn denken.’

Vanuit je verbeelding kun je overal metaforen met de natuur maken

Voor iemand als Anne die veel van de natuur in haar muziek en teksten verwerkt lijkt het voor het opdoen van inspiratie niet heel logisch om dan in de stad te gaan wonen. ‘Ik woon inderdaad in Utrecht. Daar is de studio en zijn de mensen met wie ik werk dus qua muziek is dat veel praktischer, maar ik moet wel vaak weg. Ik kom nog vaak bij mijn ouders die aan de Maas wonen. Ik vind het fijn om aan de dijk te wandelen, want de meeste muziek schrijf ik als ik aan het lopen ben. Ik ben graag in de natuur en mijn vriend woont in het meest afgelegen dorpje in Brabant met een (groente-)tuin aan de dijk dus daar ben ik ook veel en graag. Het is een hele fijne plek om te schrijven en te werken.

De natuur is thematisch voor het album van Rosemary & Garlic, maar ook de verbeelding. De mogelijkheid, ook als je in de stad woont, dat je vanuit je verbeelding overal metaforen met de natuur kunt maken is iets dat ik mooi vind en heel bijzonder van de periode van de Romantiek uit de literatuur (escapisme). De kracht van de verbeelding om dingen mooier of lichter te maken. Zeker wanneer het even niet goed met je gaat.’

Naast Rosemary & Garlic speelt en zingt Anne ook in een andere band, Habitants. Een zijproject van René Rutten van The Gathering waarmee tien jaar later de cirkel rond is. De band kreeg uit meer dan 40 landen steun om haar debuutalbum te maken en net als bij The Gathering zit de grootste aanhang in Zuid Amerika. ‘Habitants is shoegaze en melancholische doompop met heel veel gitaren, heel groots. Het zijn ook natuurbeelden, ook tekstueel, maar dan meer donkere landschappen. Hele emotionele muziek. In de kern is er wel iets vergelijkbaars, maar Rosemary & Garlic is meer een recording artist in de zin dat ik heel veel in de studio zoek naar dingen in de mix door kleine details toe te voegen. Habitants is een echte live band waar je bij aanwezig moet zijn, die je moet ondergaan. Het zijn in benadering twee verschillende projecten. Habitants’ schrijfproces is erg intuitief en Rosemary & Garlic vraagt juist veel gedetailleerdheid . Ik vind het fijn om aan twee projecten te werken omdat je van het ene altijd weer wat leert voor het andere. En omdat Habitants zo’n analoge benadering heeft bouw ik met René samen ook mijn pedaaltjes en mijn versterker. Het is zoeken naar de perfecte sound, niet digitaal maar allereerst analoog. Ik ben als zangeres onderdeel van een dynamische muur van geluid en zoek met mijn vocalen de lichtheid in de melancholische muziek. Het is een andere manier van zingen waarbij ik intuïtief veel meer zoek naar woorden die in de buurt van de klanken komen. Rosemary & Garlic is heel tekstueel, heel poëtisch. Het is heel belangrijk welke woorden waar staan. Als poëzie moet het kloppen en af zijn. Het zijn kleine schilderijtjes. Habitants maakt veel meer ruwe schilderijen, grote verhalen.’

Na de Nederlandse clubtour van Habitants zitten beide bands nu in een creëer fase. ‘Ik schrijf nu voor allebei nieuwe muziek. Ben in de studio, in de letterenbibliotheek, in sessies en in de natuur. In het najaar zullen beide bands weer de bühne op gaan. In augustus staat Habitants op Bruis festival in Maastricht en later in dat jaar zal de band naar Zuid Amerika gaan.’

Ik wil veel ontmoeten en spelen en dan thuis komen aan de rivier

In korte tijd hebben Rosemary & Garlic en Habitants een mooie basis gelegd voor een leven in de muziek. ‘Het geeft een mooie manier van leven en werken. Alles behalve stabiel, maar dat is niet erg. Ik wil de komende jaren veel op pad zijn. Veel ontmoeten en spelen en dan thuis komen aan de rivier. Een plek om te wandelen en te schrijven. Maar waar ook anderen kunnen komen werken. In de tuin, aan hun plannen en aan hun muziek.’

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

 

 

 

Een reactie plaatsen