An Pierlé naar de Vondelkerk

In 2013 sprak ik met An Pierlé in de Amstelkerk in Amsterdam (lees het volledige interview hieronder). Drie jaar later komt de Belgische met haar nieuwe album ‘Arches’ terug, maar nu naar de Vondelkerk. Een dag later staat ze in Vera, Groningen.

Voor alle info ga je naar:

Website Paradiso

Website Vera

Amstelkerk, Amsterdam, 22-05-2013.

 Veertien jaar na haar debuutalbum Mud Stories kwam An Pierlé onlangs met nieuw solowerk. Voorafgaand aan haar optreden in de Amstelkerk sprak ik haar: “Dit is een te nemen of te laten plaat!”

Met Strange Days laat An de band White Velvet voor wat het is en keert ze terug naar de basis van Mud Stories. Een album waar ze destijds hard voor heeft moeten vechten om het op haar manier te mogen maken vertelt ze. Eigenlijk wilden ze dat het gearrangeerd werd en met een grote producer. Dat je het eerst van een ander leerde voordat je zelf aan de slag ging. Het werd een onverwacht groot succes, maar ze voelde zich te jong om het theatrale verder uit te bouwen. Ze wilde meer rock ’n roll, festivals en zingen in een band. Een tweede soloalbum zou een ‘Mud Stories the Second’ zijn geworden en dat zou niet goed geweest zijn. An had tijd nodig om stap voor stap te evolueren. Van solo naar band, naar opnamestudio thuis. En dan ben je ineens vele jaren verder en heb je weer echt zin om het alleen te doen. Er was veel materiaal blijven liggen omdat de band voor ging, maar wat ze nu af wilde maken. “Nieuwe pianodingen maken. Het moment was daar gewoon.”

Onbeschaamd emotionele hardcore.

Met alleen piano klink je heftiger, intenser dan met band. Het ís ook heftigere muziek vertelt ze. “Het is onbeschaamd emotionele hardcore” en lacht. Maar ze heeft ook lichtere liedjes geschreven met humor, maar die halen de plaat nooit. Wat niet wil zeggen dat er nu geen humor in de teksten zit. Het is misschien alleen beter verborgen. Een verschil met Mud Stories dat luchtiger klonk, bijna naïef open. Het naïeve en open karakter heeft ze op een goede manier nog steeds zegt ze. Alleen was ze toen jonger, 21 jaar, en stonden er liedjes op die ze had geschreven toen ze 18 was. Een tijd dat ze een enorme ‘Sturm und Drang’ had. Maar de urgentie om dingen te maken is nog steeds aanwezig. Probleem bij het maken van Strange Days was dat ze verschillende soorten nummers had die ze niet met elkaar gerijmd kreeg en waardoor ze het zichzelf heel moeilijk maakte. Op advies van Koen Giesen (partner en producer) heeft ze een album gemaakt in één sfeer, iets dat ze nooit eerder had gedaan, waardoor het meer een geheel is geworden. In september verschijnt er alsnog een EP met de meer extreme nummers. “De grappige dingen nog niet want die blijven niet overeind op plaat.”

An en Koen hebben een dochter van 3,5 jaar en inmiddels een mooie vorm gevonden om het gezinsleven in het artistieke leven in te passen. De thuisstudio helpt daar natuurlijk bij. Toch was dat in het begin wel anders, was er een lichte paniek. “Hoe kan ik nog dingen maken?” Schuldgevoel als het kindje even weg was en die tijd dan ook zinvol moeten gebruiken. Bezig moeten blijven want als je stopt is het moeilijk om weer terug te komen. Ze zag het bij vriendinnen gebeuren. Ze moest leren dat het niet meer ’s avonds in een romantische bui liedjes schrijven was en roken en drinken pasten daar ook niet in. Het leven werd minder rock ’n roll, maar toch ook weer niet vindt ze. Als je tussen 9 en half 4 moet werken vergt dat veel discipline. Daarnaast was materiaal produceren misschien ook wel een manier om even te ontsnappen aan het moederschap. Een vorm van ontlading. “Teksten zijn nu duidelijker en to the point.”

Een hele diepe zwarte poel.

Een nummer als Suburban Skies, geschreven naar aanleiding van de bombardementen op Dresden in WOII, verwacht ik niet meteen bij je. Ik heb een hele diepe zwarte poel in mijn lichaam, lacht ze.  Het blijkt een nummer dat al heel lang in de steigers stond. An was gefascineerd door het bombardement op zo’n prachtige stad in volle culturele bloei die daardoor van de kaart geveegd werd. Dat, gecombineerd met het fysieke van het vuur. Ze ziet veel linken naar deze tijd. Het nummer is geschreven met Marianne Faithfull in haar hoofd. Voor An is het een nummer dat zij het liefst zou zingen en dat maakt het gemakkelijker om zo’n zwaar onderwerp aan te snijden. Omdat ze zelf de oorlog niet heeft meegemaakt heeft ze lang gezocht naar een ingang om hier toch over te kunnen schrijven. Uiteindelijk heeft ze gekozen voor het perspectief vanuit de piloten, jonge jongens die een opdracht krijgen die enorm abstract is voor hen. Ze voeren de opdracht uit, maar zijn bang niet meer naar huis te zullen terugkeren om met hun geliefde te kunnen trouwen. Tegelijkertijd bekijkt ze het bombardement vanuit het perspectief van iemand in een schuilkelder met dezelfde ongerustheid over zijn geliefde. “Dat zijn kleine gevoelens die ik wél ken en van daaruit kan ik zo’n onderwerp wel behandelen.” Terwijl ze over de oorlog aan het schrijven is en twijfelt of ze geloofwaardig over kan komen, komt daar ineens PJ Harvey met Let England Shake. Even is er de angst dat de critici zullen zeggen dat ze haar na doet, maar ze laat zich hier niet door tegenhouden. “Je moet jezelf uit blijven dagen.”

Ik ben heel blij, echt heel gelukkig!

In de toekomst wil An haar solocarrière en de band meer naast elkaar laten bestaan. Destijds moest ze duidelijkere keuzes maken omwille van de platenfirma, werd ze meer in een richting geduwd die al succesvol was. Nu neemt ze meer vrijheid. “Het doel van een eigen studio was om artistieke vrijheid te hebben dus dan ben je aan jezelf verplicht die vrijheid te gebruiken.” Koen krijgt ondertussen steeds meer erkenning als producer en zij ziet dat de adviezen van hem naar anderen goed zijn. Dat geeft haar het vertrouwen dat zijn adviezen aan haar ook goed zijn waar er voorheen nog veel meer onderlinge strijd was. Strange Days is echt ‘een voor mijzelf plaat’. Er is bewust besloten geen gooi te doen naar radio of naar wat dan ook. “Dit is een te nemen of te laten plaat.” Je kunt niet meer maken wat je deed rond je twintigste. Je moet zien dat je goed wordt en ik denk dat ik op dit moment goed ben in wat ik doe. Dat is nu klein, maar als je dat accepteert ben je gelukkig. Het is weer opnieuw beginnen eigenlijk. Natuurlijk zou ze graag een wereldhit hebben. “Je wilt altijd dat je muziek zoveel mogelijk mensen bereikt.” Dan heb je ook meer geld om met orkesten te spelen, om creatieve dingen te kunnen doen zonder commercieel te worden. Deze muziek kan ook in grote zalen tot zijn recht komen. “Intimiteit heeft niets met klein te maken. Het heeft met eerlijkheid te maken en met in het moment zijn.”

Deze avond speelt ze op een vleugel in de prachtige Amstelkerk, maar ze kijkt net zo uit naar de volgende avond wanneer ze in Ekko staat met een ‘plastieken piano’. Het roept warme herinneringen op aan haar begintijd dat ze door Nederland toerde. Toen nog heel onzeker, nu genietend van alles omdat ze zich realiseert dat het altijd de laatste keer kan zijn. Je leert het meer waarderen en bent maar zo goed als je laatste plaat.

“Vroeger schaamde ik me zo. Eigenlijk ben ik nu gewoon heel blij!”

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

This function has been disabled for Women in Music.