Interview: OOO

OOO (Out of Order) is een punkband uit Groningen bestaande uit Anna Fleuri Wolters (gitaar/zang), Aske Meijerink (bas) en Julia Bekker (drums). De band heeft inmiddels twee EP’s uitgebracht en openden onder meer voor Nots en Chastity Belt in Vera en vanavond voor Dream Wife in Sugarfactory.

OOO ontstaat zo’n vier jaar geleden tijdens het laatste jaar van de middelbare school.  ‘We waren drie vriendinnen en gingen wel eens naar Vera. Op een keer stonden we daar in de kelder bij een punkbandje te kijken en dachten, hé dat kunnen wij ook wel eens proberen. Op school hadden we een kelder waar van alles stond aan instrumenten en zo. Er was een roostermaker die tot elf uur ’s avonds op school was en dan kon je daar oefenen. Eerst was het vooral gezellig, later werd het serieuzer.’ Niet iedereen bespeelde op dat moment al een instrument. ‘Ik kon helemaal niets,’ zegt Aske. ‘Dat ik bas probeerde te spelen was tijdens de eerste repetitie.’ ‘Julia speelde al wel bas en had ook les gehad. En we hadden samen al eerder in een schoolbandje gespeeld,’ vult Anna aan. ‘Zo’n typisch schoolbandje waarin iedereen zijn eigen muzieksmaak wil stoppen en dat qua stijl dus alle kanten uitgaat. Maar dat was ook heel leuk.’ Dat de band uit drie meisjes bestaat was vooraf geen bewuste keuze. ‘Net als dat vier jongens bedenken dat ze een bandje beginnen, ging dat bij ons ook zo. We kenden elkaar en vonden elkaar leuk en…’, beginnen te lachen. ‘Pas stond in een beschrijving; ‘toen nog drie vriendinnen’. Nu dus kennelijk niet meer, vandaar. Ik denk ook dat we pas later beseften dat het bijzonder was wat we deden omdat het tegen ons gezegd werd. Wij hadden dat gevoel zelf niet in eerste instantie.’

Je moet niet alles te snel op je vrouw zijn betrekken

OOO ervaart weinig problemen met het feit dat de band uit alleen meisjes bestaat. ‘Soms heb je wel eens een geluidsman die denkt dat je niet weet hoe je je versterker aan moet doen of zo, maar je hebt er niet echt last van. Het gevaar bestaat ook dat je als vrouw heel snel in een slachtofferrol gaat zitten. Dat je denkt dat een geluidsman bijvoorbeeld niet aardig is omdat je een vrouw bent. Maar misschien is hij gewoon niet aardig van zichzelf of hij heeft zijn dag niet. Je moet niet alles te snel op jezelf, je vrouw zijn, betrekken. Het werkt ook wel in ons voordeel, je valt wel op. Het werkt twee kanten op. Aan de ene kant willen we niet leuk gevonden worden omdat we meisjes zijn, maar aan de andere kant helpt het ons wel optredens te krijgen. Het is duidelijk dat het nog steeds nodig is dat er platforms als die van Girls go BOOM bestaan. Anders zou het misschien wel moeilijker zijn voor vrouwen, maar het is wel jammer dat het nodig is. Zij boeken de meeste shows voor ons dus we staan bijna altijd voor een meisjesband geprogrammeerd. Omdat we ook drie meisjes zijn die punk maken in plaats van dat het een tof bandje is. Zo kan het in ieder geval soms voelen.’

Vanuit de maatschappelijke opinie wordt de druk groter om meer vrouwen op de festivals te programmeren en media buitelen over elkaar heen om maar aandacht te geven aan vrouwelijke muzikanten. ‘Het komt niet vanuit het niets. Als je kijkt naar de programmering van de festivals dan zit er ook bijna geen vrouw tussen,’ reageert Aske. ‘De vraag is alleen; is dat omdat er geen goede bands zijn met vrouwen er in of is dat omdat er niet naar bands met vrouwen wordt gekeken als zijnde goede bands.’ Het is ook wel een dilemma volgens Julia. ‘Als er minder goede bands met vrouwen zijn, ga je die dan wel boeken omdat het vrouwen zijn of kies je dan toch voor mannenbands die beter zijn of beter bij het festival passen?’ Anna vervolgt, ‘dat meisje van Petrol Girls zei dat heel mooi. Je wilt niet een soort vrouwen quota hebben want je wil gewoon gelijk zijn, maar aan de andere kant is het een fase waar je doorheen moet voordat je bij je ideaalbeeld komt. Het moet nu benadrukt worden, misschien wel extreem, zodat het normaal kan worden. Organisaties als Girls go BOOM zijn nu nodig, maar hopelijk uiteindelijk niet meer omdat het dan vanzelfsprekend is dat vrouwen ook muziek maken. Dat het gewoon geen item meer is. Kijk bijvoorbeeld maar naar het stemrecht voor vrouwen. Daar is ook een aantal jaren super veel heisa over gemaakt en nu is het gewoon.’

Ik vond vrouwenstemmen bij punk niet mooi

Totdat ze zelf een band begon luisterde Anna voornamelijk naar bands met een mannelijke leadzanger. ‘Uitzonderingen waren misschien bands als Sonic Youth met Kim Gordon en Blood Red Shoes. Als tiener luisterde ik heel veel naar Britpop. Daar zie je al helemaal weinig meisjes. Ik was er zelf eerst ook van overtuigd dat ik vrouwenstemmen niet mooi vond. Ik weet ook nog dat ik op de derde of vierde repetitie zei dat ik het jammer vond dat we er geen man bij hadden omdat ik vrouwenstemmen bij punk niet zo mooi vond. Het is ook waar je door beïnvloed wordt of wat je kent. Je moet dan wennen aan het andere. Ik denk ook dat ik in eerste instantie altijd een beetje mannelijk heb proberen te zingen in de zin van dat ik niet heel mooi zing, niet meisjesachtig. Veel meisjes worden op hun uiterlijk beoordeeld, heel erg geseksualiseerd. Mannen moeten stoer zijn. Als je in een hardcore punkband speelt en zing verwachten ze een potige, grote gast.’ Aske denkt daar anders over. ‘Als ik denk aan wat voor punkbandje dan ook dan denk ik altijd aan zo’n ielig mannetje.’

Het maatschappijkritische aspect van de teksten wordt in eerste instantie lachend, maar kordaat weggewuifd, maar blijkt toch wel degelijk aanwezig bij nader inzien. ‘Ik heb wel eens van die teksten,’ zegt Anna hierover. High Pressure van onze nieuwe EP gaat over het feit dat er tegenwoordig zo veel druk ligt op mensen van onze leeftijd. Om er goed uit te zien, om carrière te maken… dat is wel maatschappelijk.’ ‘We hebben drie van die nummers’ volgens Aske, Magazines, High Pressure en Fashion Victim. ‘En Satisfactory en Moloch ook,’ vult Anna lachend aan. ‘Best wel veel eigenlijk. Ik schrijf de teksten hè.’ ‘Ik denk niet dat het altijd bewust is wat we doen, maar moment afhankelijk,’ gaat Julia verder. ‘Als ik een tekst schrijf dan is dat gewoon over hoe ik me op dat moment voel. Als dat maatschappijkritisch is, is dat wat er uit komt. Ik denk wel dat we allemaal heel maatschappelijk bewust zijn, dat vinden we wel belangrijk, maar we zijn geen politieke band of zo. We zijn geen Sex Pistols.

We vinden het gewoon super leuk om te doen en houden er van om een baal energie in het publiek te gooien. We hebben een mooie tijd samen en zien wel hoe het verder gaat. Muziek is iets intiems, daar moet je samen achter staan.’, vat Julia alles rustig samen om vervolgens het interview volledig om te draaien. Maar dat is een ander verhaal.’

 

Facebook: https://www.facebook.com/pg/outofordergroningen/about/?ref=page_internal

Bandcamp: https://outoforderpunk.bandcamp.com/

 

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

 

Please follow and like us:
fb-share-icon0

Een reactie plaatsen

This function has been disabled for Women in Music.