Interview: Dana Margolin (Porridge Radio)

Ze oogt vermoeid. Dana Margolin, oprichter en frontvrouw van het Britse Porridge Radio, is via New York en Berlijn naar Amsterdam gekomen om te praten over de aankomende release van haar album Every Bad. ‘Ja, het is vermoeiend, maar ook heel leuk om te doen. Ik zou het alleen allemaal graag wat langzamer aan doen. Een beetje rondlopen en genieten’.

‘Dit is voor Women In Music? Waarom alleen vrouwen? Dan maak je onderscheid in gender. Dat is de omgekeerde wereld. Waarom licht je ze niet uit in plaats van je er op te focussen?… Oh, nu ben ik jou aan het interviewen’, en lacht verontschuldigend. De toon is gezet. De vermoeidheid verdwenen. Haar ogen stralen de kracht uit zoals ik die eerder zag op het podium tijdens London Calling. Mijn uitleg is van ondergeschikt belang. Tegenover mij staat iemand met een mening. ‘Positieve discriminatie is goed en helpt zeker’ vervolgt Dana, ‘maar het is vooral een symbolisch iets geworden in plaats van dat er echt iets veranderd. Ik vind het verwarrend’. Vanuit het idee van positieve discriminatie ben ik benieuwd naar Dana’s mening over het ‘Girls to the Front’ principe dat ontstond in de jaren 90 en momenteel door bands als Dream Wife gehanteerd wordt. ‘Dat zijn vrienden van mij. Ik sta daar volledig achter. We willen dat meisjes zich goed en ontspannen kunnen voelen bij een show. Jonge meisjes kunnen zich niet zo gemakkelijk ruimte toe-eigenen voor het podium dus moeten we ze helpen. Ik schrijf muziek voor mijzelf en over de periode dat ik een tiener was en dan realiseer ik me weer hoe moeilijk het was om een tienermeisje te zijn. Tijdens een show wil ik in contact komen met deze meisjes. Blanke mannen van middelbare leeftijd lopen altijd ontspannen rond. Zij hoeven zich in deze maatschappij geen zorgen te maken of ze wel veilig zijn of zich welkom voelen. Natuurlijk zijn ze welkom bij de show, maar ik wil dat ze een stap opzij doen en de ruimte van deze meisjes niet innemen. Ze zijn niet langer meer het middelpunt. Achter in de zaal kun je ook genieten van de muziek en foto’s maken. Realiseer je dat je bevoorrecht bent en het voor jou in het gewone dagelijkse leven veel gemakkelijker is om je aan te passen… Je kijkt alsof je het er niet helemaal mee eens bent’, en lacht.

Het is als meisje moeilijker om serieus gevonden te worden

Het feit dat blanke mannen van middelbare leeftijd ook muziekliefhebbers kunnen zijn en voor het podium van een optreden willen genieten is duidelijk niet voldoende reden om de plaats van jonge meisjes in te nemen. Ook niet als ze gewoon eerder in de zaal aanwezig zijn. ‘Ik maak muziek voor de jeugd, voor mijn generatie. Toen ik jong was waren bandjes heel belangrijk in mijn leven. Ik had een obsessie voor bands en de zalen waar ze optraden waren een plek waar ik de opwinding voelde, waar ik me fijn voelde. Het is heel bepalend geweest voor de vorming van mijn identiteit. Ik wil dat jongeren, en speciaal jonge vrouwen dat gevoel ook kunnen hebben. Ik wil dat ze ons zien spelen en zich realiseren dat zij dat ook kunnen. Je hoeft niet per se goed te zijn, maar ga gewoon dat podium op en leer ondertussen’. Of het overbrengen van die boodschap en energie bepalend is geweest om te beginnen in de muziek kan Dana niet zeggen. ‘Ik weet eigenlijk niet waarom ik begonnen ben, hoe ik hier ben terecht gekomen. Er was gewoon een enorme drang om het te gaan doen. Ik had altijd al liedjes in mijn hoofd en toen ik achttien was bedacht ik dat ik een instrument moest leren spelen zodat ik van die liedjes in mijn hoofd, echte liedjes kon maken. Ik had geen idee hoe ik dat moest doen, maar mijn vrienden moedigden mij aan om het gewoon te gaan proberen. In eerste instantie was het een soloproject. Later als band probeerden we samen gewoon van alles uit. We hadden een soort chaotische energie. Pas de laatste twee jaar heb ik het gevoel dat ik echt gitaar kan spelen. Daarvoor had ik eigenlijk geen idee wat ik aan het doen was. Ik kon niet zingen en geen gitaar spelen. Nu heb ik het wel gevoel dat ik het echt kan. Veel jonge mannen twijfelen niet zo aan zichzelf. Het is als meisje ook moeilijker om serieus gevonden te worden’.

Het is tijd om te groeien

Twee jaar geleden was Porridge Radio voor het eerst te zien in Paradiso tijdens London Calling en speelde toen nummers van het inmiddels vier jaar oude debuutalbum Rice, Pasta and Other Fillers.  ‘Ja, dat was onze eerste show die we buiten de UK speelden. Er is niet heel veel veranderd in de opzet en de liedjes, maar inmiddels hebben we wel meer het gevoel dat we weten wat we aan het doen zijn. We zijn hechter en hebben meer zelfvertrouwen. We hebben de tijd genomen om uit te vinden hoe we wilden klinken op dit album. Op 13 maart brengen we het uit. Zo spannend. Ik ben zo trots op dit album!’, gaat Dana stralend verder. ‘Er waren veel obstakels en hadden geen idee hoe we het moesten releasen. Maar dat kwam ook omdat we een nogal chaotische band zijn. Je hebt veel geduld nodig. Een half jaar geleden tekenden we bij Secretly Canadian en dan moet je nog een half jaar wachten totdat het album uitkomt. Maar nu we bij een label zitten hoop ik dat alles wat soepeler gaat. Dat we niet meer alles zelf hoeven te doen. Ik hou er van om niets te doen’, en lacht. ‘Het hele DIY gebeuren heeft me enorm geholpen om dingen van het bandleven te leren en te begrijpen. Het deel uitmaken van de muziekscene. Maar ik ben er nu wel aan toe om me echt alleen te kunnen focussen op het schrijven en spelen en niet op het organiseren van een tour of het maken van merch. Het was leuk om te doen, maar het is tijd om te groeien. Als anderen dit willen overnemen, graag!’.

Vergeleken met het debuutalbum heeft Every Bad een veel volwassener geluid. ‘Ja, dat klopt wel. Dat is mede omdat we er meer tijd voor hebben uitgetrokken.  Bij het eerste album maakten we eerst een demo en brachten het uit op tape en daarna op vinyl. Het duurde jaren voordat dat album was uitverkocht en nu staat het voor vijftig pond op eBay terwijl het destijds maar iets van twaalf pond kostte. Onbegrijpelijk. Toen wilden we gewoon muziek maken en wisten we nog niet precies hoe het moest klinken. Bij dit album wel. Dat is waarom ik zo trots ben op dit album. Natuurlijk ben ik ook trots op de songs van het eerste album en op de manier waarop dat tot stand kwam. Ik heb toen zo veel geleerd van het opnameproces in de schuur. Ik weet wat ik goed heb gedaan en wat ik anders zou willen doen en al die goede ervaringen hebben we meegenomen naar dit album. De volgende keer weet ik weer meer wat ik kan gebruiken en zal het weer beter worden’.

Mensen hoeven niets te weten over mijn specifieke ervaring of beleving

Porridge Radio wordt gezien als een band uit Brighton, maar Dana is inmiddels weer terug naar de stad van haar jeugd, Londen. ‘Veel bands uit Brighton zijn naar Londen verhuisd. Het ligt maar twee uur van elkaar af. Ik voel me nog steeds wel onderdeel van de Brighton scene. En Maddie (Ryall – bas) en Sam (Yardley – drums) wonen er nog. Georgie (Stott – toetsen) woont nu ook in Londen dus we zijn opgesplitst. Eigenlijk leef ik met een voet in Londen en een voet in Brighton. Maar we hebben elkaar ontmoet in Brighton en hebben er jaren gewoond en gespeeld dus het voelt als een Brighton band’. De kustplaats, en dan met name de zee, heeft ook invloed op de teksten en de muziek. Ook in de video van ‘Lilac’ is de zee prominent aanwezig. ‘De zee was een grote inspiratie voor veel nummers, maar dat realiseerde ik me eigenlijk pas achteraf, deels omdat anderen me er op wezen. De muziek is als de golven, de getijden. De kalme zee, de ruwe zee. Het repeterende van de golven dat in alle nummers en teksten terug komt. De zee voelt voor mij overweldigend. Krachtig, vredig en beangstigend ineen. Dingen die voor mij erg inspirerend zijn. Of de invloeden anders zullen gaan zijn nu ik in Londen woon is moeilijk te zeggen. Dat zal ik waarschijnlijk ook pas achteraf zien’. Haar teksten uitleggen doet Dana niet. ‘Mensen hoeven niets te weten over mijn specifieke ervaring of beleving. Ik wil dat ze horen wat ze er in willen horen. Maar over welk nummer gaat het dan?’ Nephews. ‘Ik wist dat je dat zou zeggen’, reageert Dana lachend. Vraagt iedereen daar dan naar? ‘Nee, niemand eigenlijk. Het is het enige nummer dat een verhaal verteld. Je kunt het als een droom zien’.

De albumtitel Every Bad klinkt als het begin van een zin waar nog een vervolg op komt. ‘Of het einde of het midden. Every Bad is een uitgangspunt voor elke weg die je kiest. Dat kan positief zijn of negatief. Alles kan in potentie honderd verschillende dingen zijn. Het is de manier waarop ik schrijf over de tegenstrijdigheden in het leven. Dingen kunnen goed of slecht zijn op hetzelfde moment. Het is niet noodzakelijkerwijs het een of het ander. Het kan er tussenin zitten of allebei tegelijkertijd zijn. Dat is wat ik probeer over te brengen’.

Vorig jaar stond Porridge Radio al op een aantal mooie festivals in de UK waaronder Green Man, End Of The Road en The Great Escape in thuisstad Brighton. ‘Green Man is het allermooiste festival. Daar gaan we dit jaar weer heen. In Brighton speelden we natuurlijk al heel veel in allerlei zaaltjes. Op The Great Escape maakten we deel uit van de randprogrammering. Het was de eerste keer dat we met een boeker werkten. Het is leuk en vreselijk tegelijk. Het is heel erg gericht op de muziekindustrie. Veel gedoe. Gewone festivals zijn veel relaxter. We zullen dit jaar ook in Europa gaan spelen. Losse shows en festivals. Ik weet nog niet precies wat is bevestigd en al aangekondigd is, maar we zullen komen!’.

Inmiddels is bekend gemaakt dat Porridge Radio op 6 mei in de bovenzaal van Paradiso staat.

 

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

This function has been disabled for Women in Music.