Album: Melody’s Echo Chamber – Bon Voyage

In 2012 bracht de Française Melody Prochet onder de naam Melody’s Echo Chamber haar gelijknamige debuutalbum uit dat geproduceerd werd door haar toenmalige partner Kevin Parker van Tame Impala. Vorig jaar, op haar dertigste verjaardag, kondigde ze de opvolger ‘Bon Voyage’ aan in combinatie met een bijbehorende tournee en bracht ze de single ‘Cross My Heart’ uit. Hoe anders zou het lopen. Ineens was daar het statement van haar familie dat Melody een ongeluk had gehad en maanden in het ziekenhuis zou moeten verblijven. Ze bleek een hersenaneurysma en gebroken (nek-)wervels ten gevolge van een val opgelopen te hebben. Maar Melody herstelde voorspoedig en ‘Bon Voyage’ zal vandaag op 15 juni verschijnen.

Het oorspronkelijke idee was om ook dit album met Kevin Parker te maken, maar het lukte maar niet om het af te krijgen. De relatie eindigde en Melody vertrok in de winter van 2016 naar de bossen in Zweden waar ze weer kon ademhalen. Ze ging daar aan de slag met Fredik Swahn van The Amazing, Reine Fiske van Dungen en Nick Allbrook van POND en het eindresultaat mag er zijn!

‘Bon Voyage’ bevat 7 nummers en opent met het eerder genoemde ‘Cross My Heart’.  This is the promise to my heart, I can’t keep falling from so high, zingt Melody lieflijk met haar Franse accent. Een stem om direct verliefd op te worden. Frans en Engels gezongen teksten wisselen elkaar af en de mystieke, psychedelische sfeer die het nummer heeft kent verrassende wendingen. Het gevoel van vrijheid dat ook de tweede single ‘Breath In, Breath Out’ in zich heeft. Een meer uptempo nummer waar ze letterlijk weer leert ademhalen in de bossen van Zweden en waarop ze voor het eerst zelf drumt. De periode van herstel na haar ongeluk was geen gemakkelijke tijd, maar dat was de periode van vijf jaar daarvoor ook niet. Veel daarvan heeft ze in dit album verwerkt en met name ‘Desert Horse’ staat wat dat betreft heel dicht bij haar… So much blood on my hands, and not much left to destroy. Een diepe zucht, dan de waanzin, om vervolgens in het Frans zacht verder te gaan. Een briljant moment.

Vanuit de heftige emotie keert Melody terug naar het lieflijke, anderhalve minuut durende, ‘Var Har Du Vart’, Zweeds voor ‘waar ben je geweest’ en dat ze ook in het Zweeds zingt. ‘Quand Les Larmes D’Un Ange Font Danser La Neige’ dat staat voor iets als ‘wanneer de tranen van een engel de sneeuw laten dansen’ begint ook lieflijk, maar langzamerhand krijgen drums en gitaar de overhand en wordt het even zwaar psychedelisch als uit de beginperiode van Pink Floyd. Een zoektocht naar warmte en liefde. In ‘Visions Of Someone Special, On A Wall Of Reflections’, voornamelijk in het Frans gezongen, zoekt ze verder naar die bijzondere persoon in een mengeling van Franse en Oosterse melodieën en daar bovenuit steeds die heldere sopraan. Om te besluiten met het licht dansbare ‘Shirim’.

Mede gezien de albumcover waarop een vrouw de wond in haar borst hecht lijkt ‘Bon Voyage’ voor Melody Prochet een zelfhelende, spirituele reis geworden. Maar voor de luisteraar kan het net zo goed een reis zijn naar een sprookjeswereld, vol mystieke wezens. Het album ademt een totaal vrijheidsgevoel dat niet zou misstaan in de periode eind jaren 60. Door de complexe structuren van de nummers, het gebruik van een divers instrumentarium, verrassende wendingen en geluiden is er steeds iets nieuws te ontdekken en verveelt het geen moment. Een album dat je blijft draaien.

N.B.: Sinds haar ongeluk zou Melody niets meer hebben geschreven.

Een reactie plaatsen

This function has been disabled for Women in Music.