Bij de naam Costa Rica denk je misschien in eerste instantie aan overweldigende natuur met fluitende vogels en boomkikkers, maar in de hoofdstad San José worden deze overstemd door hele andere geluiden zoals de psychedelische garagerock van Las Robertas. Mercedes Oller (gitaar/zang), Sonya Carmona (bas/zang) en Fabrizio Durán (drums) waren voor drie optredens in Nederland en schoven in Paradiso aan.
‘Voor een klein land met zo’n 5 miljoen inwoners zijn er relatief veel bands,’ begint Mercedes. ‘Metal, punk, latina, alternative… een beetje van alles wat. Er is geen echte scene. Er is vooral een groot publiek voor metal bands. Alternative en indie is veruit in de minderheid. We spelen dan ook vaak met elkaar in meerdere bands.’
Sonya is het beste dat ons is overkomen
Mercedes is nog het enige originele lid van de in 2009 opgerichte band. ‘Mijn vader leerde mij spelen toen ik een jaar of 11 was. Mijn eerste echte band begon ik met Fabrizio in 2005 en in 2009 startte ik Las Robertas. Vijf jaar later kwam Fabrizio bij de band als drummer en in 2015 Sonya. Dat is het beste dat ons is overkomen. Muzikaal gezien en qua energie. Door de invloed van Sonya veranderde de sound iets meer en kregen we meer boekingen. Met haar komst brak er voor ons echt een nieuw tijdperk aan.’ ‘Wat betreft de songs schrijf ik meestal de teksten en de basismelodie op gitaar en dan bouwen we het verder samen uit,’ gaat Mercedes verder. De ideeën voor de teksten zijn afhankelijk van de periode van mijn leven en van wat er om mij heen gebeurd. Dit kan van alles zijn, natuur, relaties, maar nooit politiek gericht. Ik wil de band niet linken aan politiek. Muziek is muziek.’
Ten opzichte van Europa heeft Costa Rica nog wat meer een machocultuur. Desondanks is het volgens Fabrizio voor vrouwen geen probleem om een band te starten. ‘Het heeft niet zo zeer met het geslacht te maken, maar meer met het soort muziek dat je wilt maken. Vanaf het begin af aan worden we getreiterd om onze muziek. De meerderheid begrijpt onze muziek niet of zijn gewoon te dom. Ze zijn gewend aan rock en metal en houden van bands als Red Hot Chili Peppers en Pearl Jam. Las Robertas heeft in het voorprogramma van Pearl Jam gespeeld. Het was bizar wat de band allemaal aan dreigementen heeft ontvangen domweg omdat onze muziek niet goed genoeg zou zijn.’ ‘Ik kreeg commentaar van een man dat hij wenste dat mijn moeder mij nooit gebaard zou hebben,’ valt Mercedes in. ‘We zouden mogen spelen omdat we rijkeluiskinderen waren, wat we helemaal niet zijn. En ga zo maar door. Er waren destijds allerlei demo’s naar Eddie Vedder gestuurd en hij pikte ons er uit, omdat wij hem herinnerden aan The Breeders en ‘girlbands’ met wie hij in de jaren ’90 speelde. Toen bekend werd dat het de keuze van Eddie Vedder zelf was begonnen mensen te roepen dat hij niet langer hun idool was. Het was een grote komedie, een bizar circus.’ ‘De mensen hier zijn bekrompen in hun denken als het om muziek gaat,’ vervolgt Fabrizio. ‘Ze houden niet van nieuwe geluiden, grijpen altijd terug naar de hoogtijdagen van de grunge. Wij luisterden daar ook naar. Nirvana, Pearl jam en bands als Sonic Youth en The Cranberries. Die herinneringen draag je met je mee en dragen bij aan wie en wat je wordt. Maar er is meer. De jongeren staan wel meer open voor nieuwe muziek. Ze komen bij onze shows en kijken tegen ons op. We inspireren hen. Zij groeiden op met internet en hebben daardoor een veel ruimere kijk op alles. Ze hebben veel frisse ideeën. Dat is ook fijn voor ons want op die manier voel je je niet meer zo alleen in deze scene.’
Las Robertas speelde op grote festivals als SXSW en Primavera en in stadions als support van o.a. Pearl Jam. Maar soms ook voor zo’n 25 man blijkt een paar dagen eerder. ‘Het hoort er bij,’ zegt Sonya. Het ligt ook erg aan de plaats waar we spelen. In Barcelona hebben we veel vrienden en bands waar we mee spelen dus die komen allemaal kijken. In Spanje zijn momenteel veel bandjes met een beetje dezelfde psychedelische garagesound als wij hebben. Vorig jaar speelden we trouwens in Rotterdam met The Glücks uit België. Zij waren geweldig! Veel mensen zijn niet nieuwsgierig genoeg naar muziek. Grote muzikanten luisteren ook vaak naar veel verschillende soorten muziek. Nieuwsgierigheid kun je niet leren. Je hebt die drang in je, de noodzaak om nieuwe dingen te ontdekken. Lou Reed had bijvoorbeeld zijn eigen radio show waarin hij allerlei nieuwe muziek draaide. Hij deed dat tot het einde en het maakt hem daarom alleen maar nog groter dan hij al was.’
We verspreiden kunst en gaan weer
Voor een band als Las Robertas is het niet altijd gemakkelijk om rond te komen. 
‘Veel bands in Costa Rica spelen op bruiloften en feesten. Wij moeten altijd buiten ons land spelen. Er is geen publiek voor ons in Costa Rica. Het is duur om vanuit Costa Rica naar andere plaatsen te reizen. Buiten de muziek hebben we allemaal baantjes voor extra inkomsten.’ Zo zou Mercedes bekend zijn als fashion/model icoon. ‘Geen model hoor,’ lacht ze. ‘Dan zou ik eerst 20 pond af moeten vallen en 10 jaar jonger moeten zijn. Ik doe af en toe wel make up tutorials en soms helpt het als merken je muziek gebruiken en de promotie voor je Europese tournee doen.’ Festivals voor alternatieve muziek zijn er ook niet in Costa Rica. ‘Het zijn meestal festivals voor electronic dance music in de jungle. Of zo’n spiritueel festival waar ze naakt rond lopen,’ lacht Mercedes. ‘Ik zou er nooit heen gaan. Ik hou niet van kamperen tussen stinkende mensen. Wil mijn eigen bed en douche.’
Voor de optredens is Las Robertas dus afhankelijk van het buitenland. ‘We spelen veel in Europa en Mexico. Er is een geweldige scene in Mexico, eigenlijk heel veel verschillende scenes. Ze hebben veel zalen en festivals en alles is heel gestructureerd. Het album verkoopt weer meer in Europa. Na onze tour van vorig jaar zijn hier veel deuren geopend en toeren we hier nu meer. Het is momenteel moeilijk om in het Amerika onder Trump te spelen. Ze controleren alles, zoals je telefoons. We willen niet voor 10 jaar verbannen worden. Je kunt een artiestenvisum aanvragen, maar veel bands worden geweigerd. Die wettelijke bepalingen zouden er niet mogen zijn. Het is prima dat je drugsdealers en zo tegen houdt, maar geen muzikanten. Zelf worden we er niet rijk van, maar door daar op te treden ondersteun je wel de inkomsten voor de lokale bevolking en dat wordt nu ook tegen gehouden. Het is onnozel en triest. Wij zijn geen Katy Perry die miljoenen dollars op komt halen. We verspreiden gewoon kunst en gaan weer.
Tekst en foto’s: Willem Schalekamp