Brooke Sharkey is een singer-songwriter uit Londen. Na jaren als straatmuzikant geleefd te hebben en haar albums door middel van crowdfunding kon opnemen, is ze nu getekend bij het label V2. Afgelopen week was ze voor de single-release van Bottletop Blues in de Sugarfactory en sprak ik met haar.
Studeren kan ook later nog
Brooke werd geboren in Engeland, maar groeide op in Frankrijk. Op haar zestiende keert ze terug naar Engeland en krijgt van haar vader, zelf muzikant, een gitaar waarna haar songwriting pas echt vorm gaat krijgen. ‘Ik schreef mijn eerste nummer toen ik negen was.’ In eerste instantie treedt ze als achtergrondzangeres met haar vader op in pubs rond Norfolk. Ondertussen begint ze aan een studie psychologie, maar aan het einde van het tweede jaar slaat de twijfel toe of dit echt is wat ze wil. Het is haar vader vertelt ze, die haar stimuleert om te gaan doen waar ze goed in is en haar passie te volgen. Studeren kan ook later nog. Ze gaat op straat spelen en zal dat voor jaren blijven doen. Of ze er van kan leven? ‘Dat hangt van je levensstandaard af,’ glimlacht ze. Maar ze voelt zich rijk en gelukkig door de dingen die ze doet en de ervaringen die ze opdoet.
Aanpassen van de taal voelt als verraad
De muziek van Brooke Sharkey is een mix van Celtic folk, blues, gypsy, jazz en Franse chanson. Een breed scala van muziekstijlen, beïnvloedt door bevriende (straat-)artiesten en bekende namen als Tom Waits, Leonard Cohen, maar vooral de te vroeg overleden Lhasa de Sela. Ze maakt in haar liedjes gebruik van haar tweetaligheid waarin Engelse en Franse teksten afgewisseld worden. Het is voor Brooke lastig uit te leggen hoe dat werkt in haar hoofd. Ze brengt het terug naar de eenvoud van ons dagelijks taalgebruik waarin sommige woorden in een zin ook vaak in een andere taal gezegd worden. In feite werkt het bij het schrijven van haar liedjes ook zo. Bepaalde gebeurtenissen of stemmingen waar ze over schrijft klinken gewoon beter in het Frans of Engels en het maakt dan ook niet uit dat taal door elkaar gebruikt wordt in een en hetzelfde nummer. ‘Als je het maar met genoeg vertrouwen brengt is het normaal om te doen,’ terwijl ze refereert aan Christine and the Queens. ‘Aangezien het schrijven een spontaan proces is zou het eerder als ‘verraad’ voelen om de taal achteraf aan te passen.’
Wandering Heart
Volgende maand is de release van haar tweede volledige album Wandering Heart. Veel van haar nummers op het album zijn verhalend, maar de tweetaligheid maakt het er niet gemakkelijker op deze verhalen ook daadwerkelijk te begrijpen. Brooke legt uit dat het persoonlijke verhalen en ervaringen zijn die ze de afgelopen jaren, waarin ze met Adam Beattie door Frankrijk en Italië trok en op straat en in huiskamers speelden, heeft opgedaan. Zo vertelt ze in Offida het verhaal van een vrouw die ze in een dorpje (Offida) in Italië ontmoet. Zij vertelt Brooke haar levensverhaal. Brooke geeft haar vervolgens haar album en krijgt een vlinder terug. ‘Een viering van de uitwisseling van persoonlijke dingen.’
Brooke werd geboren aan de zuidkust van Engeland en alhoewel ze er nooit echt gewoond heeft voelde ze een enorm verlangen om daar te leven. In Coastline beschrijft ze dat verlangen en het terugkeren naar haar roots. Door het te bezingen kan ze het achter zich laten en daardoor vooruitgaan, maar tegelijkertijd het gevoel overal mee naar toe nemen.
In Where To Go vertelt ze haar verhaal van haar jaren als straatmuzikant en haar leven onder de armoedegrens. Maar vooral over de maandagavonden waarop iedereen bij elkaar kwam in de Jamboree in East London om samen te spelen en te feesten. Brooke geniet zichtbaar als ze vertelt over deze bijzondere avonden/nachten waarin zo veel gebeurde. De sterke band van de muzikanten onderling en de sfeer van die tijd heeft ze proberen te vangen in dit nummer.
Tot nu toe leefde Brooke een min of meer onafhankelijk bestaan als straatmuzikant en maakte ze haar albums door middel van fundraising. Ik vraag haar of ze niet bang is om haar identiteit te verliezen nu ze getekend heeft bij een label, maar ze maakt zich hierover geen zorgen. Wandering Heart was al gemaakt d.m.v. fundraising en ook al onafhankelijk uitgebracht in Engeland omdat ze loyaal wilde zijn aan de mensen die loyaal aan haar waren geweest door haar financieel te steunen. Het label kende het album dus en wist wat ze van haar konden verwachten. ‘Misschien ben ik naïef, maar ik vertrouw er op dat deze mensen weten wat ze doen. Ik neem adviezen aan, maar die moeten wel passen bij mijn eigen ideeën.’ Ze is niet bang, houdt van nieuwe uitdagingen en zal haar dromen blijven volgen. Ze zal altijd blijven doen wat op dat moment goed voelt. ‘Als ik rock wil maken, ga ik rock maken.’
Haar leven als straatartiest gaat Brooke nu inruilen voor het spelen in zalen. De laatste maanden speelt ze al niet meer op straat om bewust afstand te nemen van wat ze al kent. Loslaten en een nieuwe weg in gaan. ‘Ik wil alles goed doen en om het ene goed te doen, moet je het andere soms laten. Maar ik zal altijd blijven dromen van spelen op een plein in Frankrijk.’
Hoe kun je iets leren als ze het altijd aan een man vragen?
Over haar rol als vrouw in de muziekindustrie moet Brooke nadenken. Tot nu toe was ze haar eigen manager en ze heeft dan ook nog geen ervaring met agenten en labels. Ze trekt het dan ook meer naar zichzelf toe. Zo moest ze leren assertief en direct te zijn zonder daarbij emotioneel te zijn als dat niet nodig was. Ze vond het moeilijk om (bevriende) bandleden te zeggen: ‘Ik respecteer en bewonder je, maar dit had ik niet in gedachten’. Ze voelde zich daarin heel kwetsbaar. Daarnaast moet je je als bandleider meer bewijzen als vrouw. ‘Voor een man is dat natuurlijker.’
Als ze hier verder over nadenkt moet ze lachen. In de tijd dat ze met Adam Beattie rondreisde werden de technische dingen altijd met Adam besproken. ‘Natuurlijk, hij heeft ook meer ervaring met en is beter in techniek, maar hoe kun je als vrouw iets leren als ze het altijd aan een man vragen? Het is een vicieuze cirkel waar je in zit.’ Verder vindt Brooke het vooral fijn dat ze niet als artiest gezien wordt. Je kunt dan natuurlijker met elkaar omgaan. Ze wil vooral niet anders behandeld worden.
De release van Wandering Heart staat gepland op 17 maart. Een album van ontroerende schoonheid.
Tourdata zullen binnenkort bekend worden gemaakt.
http://brookesharkey.co.uk/
Tekst en foto’s: Willem Schalekamp
Prachtig geschreven Willem en geweldige foto’s . De zw /wit foto super met lichtjes in haar ogen.
Dank je wel Jacq!