Interview: Shit Girlfriend

Shit Girlfriend is het punkproject van hartsvriendinnen Laura Mary Carter en Natalie Chahal. Girls go BOOM haalde de band voor vier optredens naar Nederland en België, een primeur.

Wanneer je het internet afstruint naar informatie over Shit Girlfriend kom je er al snel achter dat er amper iets over de band te vinden is. Natuurlijk, Laura Mary Carter is de zangeres/gitarist van Blood Red Shoes en Natalie Chahal is beter bekend onder haar artiestennaam Natalie Bang Bang. En afgelopen jaar was daar de Record Store Day release van de 7” Mummy’s Boy/I Don’t Wanna Die, maar heel veel opschudding bracht die single ook niet teweeg.

Het is een manier van leven

Wanneer ik Laura en Natalie aan de vooravond van hun laatste show in Roodkapje spreek beamen ze  dat ze bewust weinig naar buiten treden met Shit Girlfriend. ‘Het is allemaal heel natuurlijk ontstaan. Shit Girlfriend is niet zo’n doordacht concept, het is een manier van leven. Er is in deze tijd zo veel informatie, zo veel ruis. We wilden terug naar de tijd dat al die informatie veel minder voorhanden was. Iets van het mysterie rond de band bewaren zodat het meer speciaal blijft’. Dat er dan niet zo veel publiek op de shows afkomt nemen ze voor lief. ‘We zijn beiden muzikanten en goede vriendinnen en wilden samen iets gaan doen zonder verwachtingen. Voor ons is dit een bonus. We hebben ook pas drie shows gespeeld. Op een festival in Zweden, één in Londen en op The Great Escape in Brighton. En nu deze shows dus. We weten niet wat we kunnen verwachten, nemen alles zoals het komt en dat voelt goed. We hebben gewoon heel veel plezier!’

Zo zitten de vriendinnen ook aan tafel. Ontspannen en open vullen ze elkaar constant aan, lachend om elkaars opmerkingen. Ze kennen elkaar al heel lang zonder dat ze zich daar zo bewust van waren. ‘Het is eigenlijk een vreemd verhaal. We zijn geboren in dezelfde plaats, hetzelfde ziekenhuis zelfs. We gingen tegelijkertijd naar school, zeiden elkaar gedag en dat was het. Zonder het van elkaar te weten verhuisden we op hetzelfde moment naar Brighton, terug naar Londen en vervolgens naar Los Angeles. Pas daar ontdekten we dat onze levens parallel liepen en werden we hele goede vriendinnen’.

We proberen niet iets of iemand te zijn

Laura en Natalie omschrijven hun muziek als: “a DIY period-punk femme explosion meets the sticking out tongue emojiLondon”. Verwacht echter geen punk in de vorm van politiek beladen teksten. ‘De liedjes die wij schrijven zijn direct voortgekomen uit gebeurtenissen uit ons leven. Wij zijn vriendinnen die plezier willen maken, die zelf bepalen wat ze willen doen. Niet volgens de regels en verwachtingen van anderen. We proberen niet iets of iemand te zijn, we zijn gewoon ons zelf. Het is leuk als mensen ons leuk vinden, maar als ze ons haten is dat ook goed. Alles er tussenin is niks. Misschien is onze boodschap wel dat je moet genieten van wat je hebt en het leven niet te serieus moet nemen. Er is al genoeg ellende op de wereld. Bevrijd jezelf! Wees wie je bent, dan gebeuren de mooiste dingen. Zo ontstond Shit Girlfriend in feite ook. We bedachten het en maakten binnen 24 uur een liedje (Mummy’s Boy) en een video en zetten het online. Het ging zo gemakkelijk, waardoor we ons realiseerden dat we konden doen wat we wilden. Dat voelde zo bevrijdend. Maar we zijn ons  er ook heel erg van bewust dat we bevoorrecht zijn om dit allemaal te kunnen doen. Met onze andere bands pakken we de zaken dan wel weer meer serieus aan’.

Tot nu toe heeft Shit Girlfriend alleen een 7” uitgebracht. Of er een compleet album komt weten ze niet. ‘We gaan zeker meer muziek maken, maar er is geen haast. Het is tegenovergesteld aan de meeste bands. We maken geen muziek omdat er vraag naar is en we dus iets moeten schrijven. Die druk hebben we niet. We zijn veel onderweg en moeten onze schema’s op elkaar afstemmen om elkaar te zien en nummers te schrijven. We zien wel wat er gebeurt’.

Shit Girlfriend is door Girls go BOOM naar Nederland en België gehaald… ‘Girls putting girls on stage’. ‘Ja, het is goed dat ze dit doen. We zien wel steeds meer vrouwen in de popmuziek, vooral veel zangeressen maar de punkrock blijft nog achter. En zeker wat betreft vrouwen die een instrument bespelen. Voor ons werkte het vroeger inspirerend als je een vrouw op het podium zag. Je kon je met ze identificeren. Zo willen wij nu ook andere meisjes inspireren een instrument te gaan bespelen en dat podium op te gaan. Er staan nog opvallend weinig vrouwelijke muzikanten op de mainstage van grote festivals, dat moet veranderen’.

Instagram really grounded us

Zelf maken ze geen onderdeel uit van de huidige Londense scenes als Riot Grrrl en Loud Women. ‘Toen ik jong was bestond er een punkscene waarin ik opgroeide’ vervolgt Laura. ‘We hebben daar nu geen tijd meer voor. We wonen niet meer in dezelfde plaats en zijn altijd onderweg’. ‘YouTube is de nieuwe scene’ valt Natalie in. ‘Daar ontdek ik nieuwe bands en nieuwe muziek. Internet is wat ons steeds bij elkaar houdt, onafhankelijk van waar we zijn. En natuurlijk Instagram. Wij zijn instagrampunk.

Of het moeilijker is voor een vrouw in de muziekindustrie dan voor een man weet Natalie niet. ‘Ik ben nooit een man geweest, dus ik heb geen idee’. Als Laura uitgelachen is gaat ze serieus verder: ‘Maar je wordt wel degelijk anders behandeld als vrouw. In eerste instantie heb je dat niet zo in de gaten totdat je ziet hoe je mannelijke collega behandeld wordt. Laura beaamt dat en refereert aan het feit dat ze bij Blood Red Shoes met vragen altijd naar Steven (Ansell) gaan. ‘Hij wordt meer serieus genomen, maar het maakt mij niet uit want ik ben toch wat verlegen’, glimlacht ze. ‘Maar het heeft ook zijn voordelen om als vrouw in een band te zitten. Het is gewoon veel cooler. En een vrouwelijke stem met een punkgeluid werkt gewoon heel erg goed’. Verder zijn de vooroordelen over vrouwelijke muzikanten legio. ‘Oh, ik had niet verwacht dat je zo was op het podium’ of ‘goh, je kunt echt spelen’. Natalie neemt het niet op als een belediging. ‘Ik hou er van om het ongelijk van mensen te bewijzen. It’s a shame for you!’.

 

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

 

 

Een reactie plaatsen

This function has been disabled for Women in Music.