Interview: Siv Jakobsen

De Noorse Siv Jakobsen groeide op in Asker, vlak buiten Oslo, en vertrok voor haar zangstudie naar het prestigieuze Berklee College of Music in Boston. ‘Ik woonde 20 jaar in Noorwegen en wilde wat van de wereld zien.’ Het was daar dat zij de overgang maakte van puur zangeres naar singer-songwriter. Vorige maand verscheen haar debuutalbum The Nordic Mellow en kwam ze voor een aantal optredens naar Nederland.

Na het verschijnen van haar EP The  Lingering in 2015 nam Siv twee jaar de tijd voor het schrijven van haar debuutalbum. ‘Ik had die tijd nodig. Ik was ook niet echt bewust aan het plannen om een album te maken, het gebeurde gewoon. Na mijn terugkeer naar Oslo begon ik met schrijven. Ik voel me erg verbonden met mijn Noorse roots. Dat gevoel werd versterkt doordat ik vijf jaar weg was geweest. Ik was weer thuis.’ De albumtitel heeft dan ook alles te maken met haar oorsprong. ‘Als ik mijn muziek visualiseer zie ik een Noors winterlandschap. Melancholische muziek tegen een koude achtergrond van blauwachtige kleuren. Dat is mijn geluid en The Nordic Mellow dekt op die manier de hele lading van sfeer en teksten van het album.’

Iedereen is zo nu en dan gefrustreerd

In de albumreview benoemde ik dat veel nummers gaan over ‘het achterlaten van mensen en plaatsen, zowel lichamelijk als geestelijk’.  ‘Misschien,’ glimlacht ze. ‘Ik vind het fijn dat mensen horen wat ze willen horen in mijn muziek en teksten. Ik wil er dus ook niet te veel over zeggen omdat ik bang ben  die gedachten te verpesten. Dan is de magie verdwenen.’ Siv beaamt dat ze zich kwetsbaar opstelt in haar teksten, maar relativeert dat ook meteen. ‘Ik heb een album gemaakt dat eerlijk is, misschien ook wel kwetsbaar. Er is geen filter. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen, maar ik denk niet dat dat mij kwetsbaar maakt ten opzichte van de wereld. Ik heb kunst gemaakt, een album met muziek, maar dat betekent niet dat ik mijn complete ‘ik’ met de mensen deel. Ik deel deze gedichten. Ze zijn persoonlijk, maar niet per definitie autobiografisch. Ze kunnen het zijn, maar ook niet. Dat hou ik voor mijzelf.’ In haar teksten lijkt het alsof ze er moeite mee heeft rechtstreeks tegen anderen te zeggen wat ze vindt, wat ze voelt. ‘Het is gemakkelijker om jezelf uit te drukken als je de tijd hebt om te reflecteren en het op te schrijven. Dus op een bepaalde manier is het wel waar, maar ik zie mijzelf niet als iemand die zich slecht zou kunnen uiten naar anderen toe. Het is uit zijn verband getrokken in de media. Het is goed om uit te vinden hoe je bepaalde dingen wilt zeggen in plaats van alles in het heetst van de strijd er uit te gooien. En sommige dingen zijn nou eenmaal moeilijk om over te praten. Het is soms gemakkelijker om er over te schrijven.’ ‘Veel muziek ontstaat uit frustratie ergens over,’ gaat Siv verder. ‘Je kunt gefrustreerd en gelukkig zijn ineen. Ik geloof niet in het feit dat goede muziek alleen maar geschreven kan worden als je verdrietig en gebroken bent. Veel mensen denken dat, maar iedereen is zo nu en dan gefrustreerd. Het schrijven is een manier om die gevoelens te kanaliseren en uit te vinden hoe het werkt. Het is geen levenskeus om gebroken te zijn. Dat sommige van de beste muziek geschreven is in een moeilijke periode betekent niet dat iemand zich altijd rot voelt. Het kan een momentopname zijn. Het werkt voor iedereen anders.’

In de begeleidende video’s zie je Siv vaak alleen, wandelend door een bos of op een berg. In Shallow Digger kiest ze voor een andere sfeer. ‘Ik wilde een contrast maken met die video’s. Ik wilde laten zien hoe je je buitengesloten kunt voelen in een massa mensen. Iedereen heeft die ervaring wel dat je in een kamer vol mensen zit en je je alleen kunt voelen alsof er niemand anders is. Het is een heel krachtig gevoel. Een gevoel dat ik wilde vangen. Je bent er, maar je bent er ook niet. Als persoon en als schrijver observeer ik veel. Ik hou van mensen, het menselijk gedrag, de dingen die we doen. Fascinerend vind ik het.’ Tegenover mij zit een zelfverzekerde vrouw die ogenschijnlijk alles in de hand heeft. Iemand die doet denken aan de krachtige vrouw uit het nummer Not Alone. Alleenstaand, maar niet eenzaam. ‘Ik hou er niet van dat mensen daar medelijden voor voelen. Alsof het iets negatiefs is, je incompleet bent. Ik was gefrustreerd omdat ik dat zo vaak tegen kwam. Mensen hebben andere verwachtingen van je. ‘Oh je bent single, maar maak je geen zorgen. Je vindt nog wel iemand’. Ik hou er niet van dat er maar een manier is om je leven te leiden. Ik ken zo veel sterke onafhankelijke mensen die op zichzelf leven en gelukkig zijn. En ik zou niet weten waarom dat niet net zo geweldig is als wanneer je met iemand samen leeft. Ik schreef het als een ode voor die mensen.’

Inmiddels wordt Siv in de media regelmatig vergeleken met gevestigde namen als Laura Marling en Ane Brun. Zelf blijft ze daar vrij nuchter onder. ‘Ik ben een vrouw met een akoestische gitaar dus het is vrij gemakkelijk om mij te vergelijken met ze. Maar het is natuurlijk een prachtig compliment en het betekent veel voor me dat mensen overeenkomsten zien. Toch denk ik niet dat ik die vergelijking verdien, omdat het allebei zulke legendarische artiesten zijn. Ik ben er ook niet mee bezig om mij te onderscheiden van andere singer-songwriters. Ik breng wat voelt als mijzelf en voel me daar goed bij. Mensen kunnen dat mooi vinden of niet.’

In Molen de Ster in Utrecht zie ik Siv op akoestische gitaar, begeleidt door Einar Stray op piano. Tijdens het 7 Layers festival staat ze zelfs helemaal alleen in de indrukwekkende Vondelkerk. Er lijkt live dus geen ruimte voor de mooie arrangementen met strijkers die de The Nordic Mellow  juist dat extra melancholische karakter geven. ‘Ik kan niet altijd veel mensen meenemen als ik ga toeren, dat is gewoon te duur. Maar daarnaast vind ik het ook leuk om mijn nummers zo te laten horen, eigenlijk zoals ze oorspronkelijk geschreven zijn. Ik denk ook niet dat het nodig is om de nummers live te spelen zoals ze op het album klinken. Het is belangrijker om ze te zo te spelen zoals het op dat moment goed voelt. Voor het publiek is het misschien nog wel mooier omdat het intiemer is. Ik hou er zelf ook van om naar artiesten te gaan die hun optredens klein houden. Het is een mooie manier om hun liedjes te beluisteren. Daarnaast vind ik het ook belangrijker om veel te kunnen spelen in plaats van dat ik na vier optredens moet stoppen met toeren omdat het geld op is.’

Het moet elke keer de beste show zijn die ik kan brengen

‘Voor mijzelf hou ik van afwisseling in mijn optredens. Soms met band, soms met piano, soms alleen met akoestische gitaar. Het zorgt er voor dat ik blijf groeien, niet steeds hetzelfde doe. Het maakt me een betere muzikant.’ ‘De set moet ook afwisselend zijn,’ gaat Siv verder. ‘Ik wissel vaak met de setlist en probeer een dynamische set te maken met niet alleen nummers van het nieuwe album, maar ook met oud werk voor de mensen die mij al langer volgen. Ik wil ze daarmee bedanken voor het feit dat zij mij al zo lang volgen en steunen. Als ik zelf naar shows ga ben ik altijd teleurgesteld als ik niet de nummers hoor waar ik al zo lang naar luisterde. Maar sommige nummers zijn niet geschikt voor een bepaalde setting. Een nummer als Space is niet gemaakt om alleen op gitaar te spelen. Die speel ik alleen als er piano en strijkers bij zijn. Ik wil het niet spelen om te spelen als het in die vorm niet goed voelt. Het moet elke keer de beste show zijn die ik op dat moment kan brengen.’

Live: 25 november, Explore The North festival, Leeuwarden

http://www.sivmusic.com/

 

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

Een reactie plaatsen

This function has been disabled for Women in Music.