Interview: Goat Girl

Een van de meest interessante opkomende bandjes van dit moment is misschien wel het uit Zuid Londen afkomstige Goat Girl. Rough Trade was er dan ook al heel vroeg bij om ze vast te leggen. Lottie ‘Clottie Cream’ (zang/gitaar), Naima Jelly (bas), Ellie ‘L.E.D.’ (gitaar) en Rosy Bones (drums) brachten inmiddels drie singles uit (zelfs Iggy Pop deelde de video van Cracker Dool) en op 6 april staat de release van hun debuutalbum gepland. Ter promotie hiervan maken Lottie en Rosy een rondje langs enkele Europese hoofdsteden en deden daarbij ook Amsterdam aan.

Onze muziek wordt niet los gezien van ons geslacht

Goat Girl ontstaat in 2015 zoals zoveel bandjes, op school. ‘We waren vriendinnen, gingen naar dezelfde school en deelden dezelfde passie,’ begint Lottie. ‘Los van elkaar maakten we al onze eigen muziek en samen gingen we naar optredens. Geïnspireerd door die optredens wilden we dat zelf ook gaan doen. Alles verliep heel natuurlijk. We hadden geen plan. Hebben ook nooit van te voren bedacht om een band met alleen vrouwelijke muzikanten te beginnen. Het ontstond gewoon . We waren gewoon meisjes, meer niet. Geslacht doet er bij mij niet toe als ik muziek beleef. Probleem is alleen dat wij nu vaak als meisjesband worden gezien en niet gewoon als band. Onze muziek wordt kennelijk niet los gezien van ons geslacht en dat is vreemd. We willen beoordeeld en geselecteerd worden op onze muziek en niet geboekt worden omdat we een meisjesband zijn. Maar ik geloof niet dat het helemaal te voorkomen is.’ Toch ziet Lottie ook de meerwaarde wel van deze samenstelling van de band. ‘De manier waarop wij werken heeft een andere emotionele lading en benadering van muziek maken. We begrijpen en respecteren elkaar van nature. Jongeren die ons zien spelen krijgen een gezond beeld dat het normaal is dat meisjes muziek maken en misschien dat we ze kunnen inspireren zelf muziek te gaan maken zoals anderen ons inspireerden.’

Volgens Lottie behoort Goat Girl niet echt tot een bepaalde Londense muziekscene. ‘We zijn meer onderdeel van de gemeenschap van de Windmill Brixton. Dat is zo ongeveer de laatst overgebleven zaal die nog niet is aangetast door allerlei regels, wetten en vergunningen of klagende buren. Het is een veilige plek waar men elkaar respecteert. Waar je niet bang hoeft te zijn er door portiers uitgetrapt te worden. Iedereen komt daar samen om te spelen dus wat dat betreft zou je weer wel van een scene kunnen spreken. Je ziet vaak dezelfde gezichten en iedereen helpt elkaar. Er wordt heel veel verschillende muziek gemaakt, maar het zijn toch voornamelijk gitaarbandjes (denk aan Shame, Madonnatron). Maar daar is onderling ook weer heel veel verschil in.’

 

Vorig jaar moest de band het London Calling festival afzeggen omdat ze met de opnames van hun debuutalbum Goat Girl begonnen.  Een album dat geproduceerd is door Dan Carey en uit zal komen op 6 april. Vanaf het eerste, instrumentale, nummer Salty Sounds heb je het gevoel in een film te stappen om er na 19 nummers en 40 minuten licht verward uit te komen. Lottie, die de meeste teksten voor haar rekening neemt, zegt hierover: ‘Dat was het idee ook. Het is een verhaal dat je van begin tot einde luistert. Alle nummers houden op een bepaalde manier verband met elkaar en zijn soms met elkaar verbonden door intermezzo’s. Die zijn weer op een heel ander moment gecreëerd, vaak ’s nachts in een totale creatieve vrijheid. Het zijn een soort improvisaties die een hele andere energie geven en zijn pas later aan de opnames toegevoegd.’

We hoeven niemand iets te bewijzen

Wanneer je het album beluistert hoor je invloeden van o.a. garagerock, country, psychedelica en surf. Moeilijk in een hokje te plaatsen dus, al doen ze dat toch wel volgens Lottie. ‘Mensen hebben het labelen nodig om het te begrijpen. Vergelijkingen met andere artiesten voel je deels als een compliment, maar aan de andere kant kun je het ook zo zien dat je er kennelijk op lijkt, maar nooit zo goed zal worden. Je hebt er niets aan.’ De diverse stijlen versterken de steeds wisselende stemmingen en emoties van de nummers die van agressief, opwindend naar donker en melancholisch gaan. Het zijn observaties, deels over de zelfkant van het leven in de stad. ‘Het is een sociaal commentaar. Een bewust zijn van de constant veranderende omgeving in de stad die voor sommige mensen heel negatief uitpakt.’ ‘Londen is een zeer multiculturele stad. Je ziet er veel onrecht,’ vervolgt Rosy. ‘We leveren commentaar op de situatie van dat moment, van soms verbijsterende ervaringen. Sommige teksten zijn inderdaad agressief, maar dat dragen we niet uit in de manier van zingen en spelen. We zijn geen agressieve band. Het contrast tussen de teksten en de muziek verward mensen nogal eens. We vinden het leuk om mensen op het verkeerde been te zetten. Soms kun je dansen, soms niet.’ ‘We denken niet na over hoe we live spelen,’ gaat Lottie verder. ‘Het komt heel natuurlijk. We hoeven niemand iets te bewijzen. Geen macho gedrag te vertonen, maar ook niet uit te stralen dat we vrouwen zijn. We hebben een soort van gender neutrale houding op het podium. Al wordt dat niet altijd gewaardeerd. Dan krijgen we te horen dat we vrolijker moeten kijken. Dat zeggen ze nooit tegen mannen.’

Onlangs overleed Mark E. Smith, frontman van The Fall. Goat Girl was een van de laatste bands die met hen speelden. ‘Zo zullen we altijd wel herinnerd blijven,’ lacht Lottie. ‘Goat Girl, een van de laatste bands die met The Fall speelde’. En dan serieus: ‘Het was een hele bijzondere ervaring voor ons om je idool van zo dichtbij te zien en op dezelfde avonden te spelen. Hij was de reden dat we de muziek gingen maken die we nu maken’. ‘Je zag dat het lichamelijk niet goed ging met hem. Hij zat al in een rolstoel, maar hij gaf alles tot het einde,’ valt Rosy in. ‘The Fall bleef altijd compromisloos goede muziek maken in tegenstelling tot veel andere bands. Ze waren echt een uitzondering.’ Later, wanneer we nog even buiten in de zon lopen om wat foto’s te maken, trekt Lottie die compromisloosheid nog even door naar haar eigen situatie van dit moment. ‘Ik hoef niet per se groot te worden, vind het wel fijn zo, een beetje ontspannen. Ik wil gewoon muziek maken op mijn eigen manier. Zonder concessies.’

Ook met Marika Hackman speelden ze een aantal shows. ‘We leren vooral van de ruimtes waarin we spelen. We zijn nog niet gewend om in zulke grote zalen te spelen. Het is leuk om te zien dat mensen vroeg komen om ons te zien spelen. Het publiek was ook veel jonger bij haar. Bij ons staan er vooral oudere mannen,’ en beginnen te lachen. ‘Er is niets mis met ze hoor,’ klinkt het bijna verontschuldigend. ‘We krijgen cadeautjes van ze. Het maakt verder ook niet echt uit wat voor publiek we hebben zolang ze voor de muziek komen. Maar het zou leuk zijn als er meer jongeren gaan komen zodat we die weer kunnen inspireren.’

Vanaf maart staat er een uitgebreide tour gepland die ze eerst naar SXSW in Austin brengt. Daarna zijn de UK en Ierland aan de beurt en vanaf mei komen ze naar het vaste land waarbij ze op 14 mei in Paradiso staan.

 

Website Goat Girl: http://goatgirl.co.uk/ 

 

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

Een reactie plaatsen

This function has been disabled for Women in Music.