Interview: Violetta Zironi

Violetta Zironi speelde al meerdere malen in Nederland, maar tot nu toe alleen op festivals of als support van bijvoorbeeld Don McClean. Hoog tijd dus voor haar eerste headline tour. Voorafgaand aan haar optreden in de Melkweg spreek ik de Italiaanse die haar geboortegrond verliet voor de muziek, maar inmiddels in haar muziek steeds meer terugkeert naar haar persoonlijke oorsprong.

Bij Italiaanse muziek denk je al snel aan opera en melodieuze liedjes. Niet zo zeer aan folk en americana zoals in de bio vermeld wordt. ‘Ik denk dat dit ook een misvatting is. Ik zou mijzelf niet het stempel willen geven van folk of americana. Natuurlijk zijn er wel invloeden van in mijn muziek te horen omdat ik er mee opgroeide. Net als met blues en oude country muziek. Ik luisterde daar veel naar, maar de laatste jaren heb ik een stijl van songwriting ontwikkeld die dichter bij mijn roots ligt. De Italiaanse muziektraditie is geworteld in opera en melodieuze chansons. Ik denk dat ik met mijn schrijven daar steeds dichter naar toe groei. Met name in de compositie van de melodieën. De Italiaanse taal is niet gemaakt voor popmuziek. Het is niet heel ritmisch. Het heeft altijd die laatste letters en klanken aan het einde. Daar heb je een complexe melodie voor nodig met extra ruimte. Melodieën zijn in Italië altijd meer dynamisch. In het begin probeerde ik popliedjes te maken in het Italiaans, maar dat werkte niet. Engels is de taal van de moderne muziek. Dus zing ik in het Engels, want ik wil door zo veel mogelijk mensen begrepen worden. Al heb ik nu ook een paar liedjes in het Italiaans in mijn set opgenomen.’

Violetta groeide op in Reggio Emilia, een kleine stad in de Povlakte. ‘Ik woonde daar in het oude middeleeuwse centrum. Ik ben een echt stadsmens, meer dan een buitenmens. In mijn jeugd raakte ik in contact met de blues doordat er een grote blues scene is op het platteland bij de Po. Onze eigen Mississippi delta,’ lacht ze. ‘Er zijn veel boeren en arbeiders die in hun vrije tijd en in de weekenden blues sessies organiseren. Daar ben ik begonnen met live optreden. Met het zingen van oude blues songs als jong meisje tussen de vijftigers.’

Green Day was mijn eerste liefde

Naast invloeden van blues en country was er Green Day. Niet de meest voor de hand liggende band wanneer je Violetta’s muziek beluistert. ‘Ja, Green Day was mijn eerste liefde. Ik was tien jaar toen ik de video van American Idiot op MTV zag. Ik vond het geweldig. Het was voor het eerst dat ik een nummer hoorde dat me helemaal raakte. Vijf, zes jaar lang was ik de grootste Green Day fan. Ik ging naar hun optredens, las hun boeken en mijn kamer hing vol met posters. Zij waren de reden dat ik gitaar ging spelen. Door hun liedjes te spelen leerde ik een gehoor krijgen voor popmuziek, voor harmonieën. Het was gemakkelijke muziek om te spelen, technisch niet heel erg ingewikkeld. Van daaruit leerde ik andere punkbands kennen. Daarna ging ik over richting rockabilly en vervolgens naar country en folk. Rustiger en rustiger.’

Op haar twintigste vertrekt Violetta uit Italië naar Londen en later naar Berlijn waar ze momenteel woont. ‘Italië voelde te beperkt. Het is al zo moeilijk om van je muziek te leven en er zijn zo veel landen beschikbaar, dus waarom jezelf tot een land beperken? Veel Italiaanse artiesten verlaten hun land niet vanwege het taalprobleem. Ik had het geluk om als tiener Engels te leren. Niets weerhoudt mij dus om verder te gaan. Behalve dan het ‘grote onbekende’. Italianen houden erg vast aan eigen tradities. Ze laten zich op cultureel gebied niet zo beïnvloeden door wat er buiten de grenzen gebeurt. Dat was voor mij de grootste uitdaging. Mij los te maken van de tradities, maar het beste daarvan te bewaren en mij aanpassen aan een nieuwe manier van leven. De muziekindustrie draait momenteel niet geweldig in Italië. Er wordt niet heel veel goede muziek geproduceerd. De eerste jaren heb ik het geprobeerd, maar ik realiseerde me dat niemand om mij heen begreep wat ik echt wilde en me daarin stimuleerde. Dat was heel moeilijk. Ik moest een keuze maken of ik het allemaal wel de moeite waard vond. De mogelijkheid om te stoppen was ook een reële optie als ik het niet op de manier kon doen zoals ik het wilde. Ik was pas twintig en kon ook gewoon nog naar de universiteit gaan of zo. Maar ik moest het wel proberen voordat ik zou besluiten te stoppen, dus vertrok ik.’

Violetta vertrekt dus naar Londen waar ze schrijft aan haar eerste EP Half Moon Lane, een verwijzing naar de straat waar ze woonde. ‘Ik heb hier ongeveer een half jaar gewoond en vertrok daarna naar Berlijn. In Londen vond ik niet echt wat ik zocht. Voor een artiest uit Europa is het moeilijk in de UK. Eigen artiesten hebben daar prioriteit. En buiten dat is Londen erg duur om te wonen. In Berlijn ontmoette ik de mensen met wie ik wilde werken. Mijn manager, mijn team en producer. In Duitsland hebben ze niet heel veel eigen popartiesten voor de export dus ze investeren in artiesten die daar komen wonen. Berlijn is een smeltkroes van mensen van overal vandaan. Iedereen blijft er even hangen. Daardoor is de stad constant in beweging. Het is een ‘mensen stad’. De sfeer is heel relaxt. Het lijkt niet op een andere Europese metropool als Parijs of Londen waar de basis vooral zakelijk is. Er is niet heel veel geld in Berlijn en dat doen ze expres zodat mensen er kunnen blijven wonen. Daardoor worden artiesten, en mensen in het algemeen, aangetrokken door de stad en kan er een grote culturele samenleving zijn. Je kunt als muzikant een goed leven hebben in Berlijn. Ik kan het me veroorloven om daar in het centrum te wonen. Ik heb er een goede basis gevonden van waaruit ik kan werken, ontspannen en dagdromen. Niet de hectiek, maar toch in de stad.’

Kwetsbaar opstellen maakt mij sterker

Met haar persoonlijke teksten stelt Violetta zich open en kwetsbaar op. Toch voelt ze dat zelf niet zo. ‘Ik schrijf altijd persoonlijk, over mijn eigen ervaringen. Ik zou niet over andere dingen kunnen schrijven. Maar ik schrijf ook samen met andere songwriters als Ed Prosek. Met hem kan ik mijn persoonlijke ervaringen delen. Dat ik open ben in mijn teksten maakt niet dat ik mij ook kwetsbaar voel. Misschien vroeger, toen ik net begon, maar nu niet. Schrijven over je eigen emoties is een mooie manier om te rationaliseren wat je allemaal beleeft. Vergelijkbaar met je probleem bespreken met een ander. Ik verwerk ze alleen in liedjes en op die manier hoor ik het vanuit het perspectief van een buitenstaander. Eigenlijk maakt het mij dus sterker. Ik wil mensen mijn verhaal vertellen. Ik denk dat persoonlijke verhalen interessant zijn voor anderen ook al kunnen ze zich er niet mee vereenzelvigen omdat ze zo specifiek zijn. Ze zijn de soundtrack van een bepaalde episode uit mijn leven. Mijn soundtrack kan daardoor weer de soundtrack zijn van een periode uit iemand anders leven. Maar als we het dan toch over kwetsbaarheid hebben, op het podium stappen is misschien wel het engste.’

Hungry to Kill is het laatste nummer dat Violetta heeft uitgebracht. Een vrij donker, cinematisch aandoend nummer waarin de Italiaanse invloeden hoorbaar zijn. ‘Ik schreef en produceerde het met een Italiaanse producer (Alessandro Magnanini) die net als ik ook erg houdt van Italiaanse films en hun soundtracks uit de jaren 50 en 60. Heel orkestraal en melodieus en tegelijkertijd heel ironisch. Dat hoor je terug in dit nummer. Het is donker, maar ook grotesk. Een beetje Tarantino achtig. Zo gewelddadig dat het grappig wordt. Het is de richting die ik ben ingegaan en goed bij mijn persoonlijkheid past. Hungry to Kill is een van mijn favoriete liedjes want veel van wat wil bereiken valt samen in dit nummer. De ironie, de goed doordachte arrangementen, het akkoordenpatroon. De strijkers zijn ook vrij gecompliceerd. Maar dat zijn denk ik meer de technische redenen waarom ik er van hou. Lonely Window is voor mij misschien wel het meest favoriet omdat het mijn wereld van dit moment samenvat. Het is niet erg poppy en komt niet meteen binnen. Je moet er aandacht aan schenken, het leren waarderen. Bij Lonely Window zie ik kleuren en beelden voor me. Dat is wat muziek bij mij moet doen.’

Na twee avonden in Duitsland te hebben gespeeld, staat Violetta vanavond alleen op het podium in de Melkweg. ‘Het is spannend, maar het is een kleine tour dus ik denk dat ik het wel alleen kan. Ik heb de afgelopen jaren verschillende instrumenten leren spelen en schreef mijn nummers op een manier waarbij ik niemand anders nodig had om ze te kunnen vertolken. Ik moest zelf een show kunnen dragen. Als ik er klaar voor ben en de (financiële) omstandigheden goed zijn wil ik wel met een band gaan optreden, maar eerst wil ik zeker weten dat ik het niet nodig heb. Ik ga nu mensen ontmoeten die iets met mij delen. Die geïnteresseerd zijn in mijn muziek. De shows in Hamburg en Berlijn voelden heel anders dan de shows die ik voorheen speelde als support of op een festival waar je jezelf heel erg moet bewijzen en je je heel alleen voelt. Dan voel je je wel heel kwetsbaar, maar nu loop ik het podium op en weet dat de mensen in de zaal voor mij zijn gekomen. Het voelt daardoor veel minder eenzaam. Het publiek houdt mij gezelschap. Tijdens de show vertel ik ook veel verhalen over mij en mijn liedjes. Als ik zelf naar een artiest ga vind ik het ook leuk om iets nieuws te horen dat ik niet al eerder in een interview heb gelezen. Dat is wat ik leuk vind en wat ik doe, delen met anderen. Ik ben geen sing along artiest.’

Ik ben het genre

Onlangs bundelde Violetta al haar tot nu toe uitgebrachte nummers en liet die op vinyl persen. Een mooi divers overzicht van haar persoonlijke episoden in haar leven tot nu toe. ‘Met deze tour sluit ik een hoofdstuk af. Ik ben altijd aan het schrijven. Later dit jaar wil ik nog een of twee nummers uitbrengen en misschien volgend jaar een album. Ik heb de afgelopen twee jaar non-stop gewerkt. Mijn sound en imago is veranderd en ik wil eerst de balans opmaken met mijn team. Wat hebben we bereikt? Hoeveel geld hebben we uitgegeven? Was dat het waard en hebben we het terug verdiend? Hier zijn we nu op artistiek gebied. Wat is de volgende stap? Die vragen worden nu belangrijk. Voor de toekomst heb ik de hoofdlijn wel gevonden. Ik hou er van om met melodieën te werken en qua productie meer in de richting van Hungry to Kill. Maar ik wil er geen kopie van maken. Het gevaar ligt altijd op de loer dat je geneigd bent om stukjes opnieuw te gebruiken van een nummer dat het goed doet. Ik wil me verder ook niet vastpinnen op een bepaald genre. Als mijn stem en mijn songwriting er in zit, dan is het een genre. Ik ben het genre. De instrumenten daaromheen kunnen veranderen. Dat maakt niet uit. Het moet herkenbaar zijn als van mijzelf.’

 

Tekst en foto’s: Willem Schalekamp

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

This function has been disabled for Women in Music.